Ekτός Των Άλλων

2012-01-29T10:34:00.001+02:00

ps:I

2012-01-26T13:38:00.000+02:00

σιγοσφυριζεις τραγουδακια με νοημα
αγαπω εκεινα που εχουνε νευμα
οι αφισες σου εντονο κοκκινο
οι καθρεφτες σου ατοφιο αιμα
Σε τοιχους πια ασπρους
η χιονατη αορατη δολοφονει τους ναννους
λαμπερος στο ξημερωμα κι οπως παντα υγρος
βουρκωμενος αστερας σε μισανθρωπο φως
δηλωσε με στ'αστεια σου
συστησε με στα υγρα σου
παραμυθενιες ερπονται αρετες κατω απ'τα επιπεδα σου
πλευρες γωνιές και βλεφαρα
βαθη αχανη και πλατη
κηποι που αρμεχτηκανε νεκροι
απο ενα μαξιλαρι
μαλλια στεγνα στα χερια μου
χελια και χελιδονια
τι κι αν τα σκελια μου κλειστα
εχω ανοιχτα τα σχολια

2012-01-25T16:47:00.001+02:00

2012-01-24T13:35:00.004+02:00

The g old boy

300

2012-01-20T09:10:00.001+02:00

Mια ακόμη αυτοκτονία αυτή του επιχειρηματία εστιατορίων και κέντρων διασκέδασης Λεωνίδα Μαργιόλη είχε προκαλέσει σοκ στη κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Φίλοι και γνωστοί του αδυνατούσαν να πιστέψουν ότι ο ιδιοκτήτης του φημισμένου εστιατορίου «7 Θάλασσες» έπεφτε από το μπαλκόνι του σπιτιού του στο κέντρο της πόλης δίνοντας τέλος στη ζωή του. Και όμως. Τα δυσθεώρητα χρέη που αντιμετώπιζε λόγω και της οικονομικής κρίσης φαίνεται πως δεν του είχαν αφήσει άλλο περιθώριο. «Πίστευα ότι θα τα καταφέρω αλλά δεν κατάφερα», έγραφε στο σημείωμα που άφηνε πίσω του. Η κοινωνία της συμπρωτεύουσας βοούσε ότι ο άδικος θάνατος του επιχειρηματία είχε να κάνει με απειλές που δεχόταν από μεγάλο κύκλωμα τοκογλύφων, χωρίς ωστόσο να υπάρξουν επίσημες καταγγελίες. Φημολογείτο ότι το χρηματικό ποσό με το οποίο είχε χρεωθεί ο Μαργιόλης ξεπερνούσε το 1, 5 εκατ. ευρώ και πως όσο και αν προσπάθησε ο ίδιος δεν μπόρεσε να βρει τρόπο για να το τακτοποιήσει. Οι τόκοι έτρεχαν, οι πιέσεις αυξάνονταν και η ψυχραιμία του τελείωνε. Το μοιραίο εκείνο μεσημέρι φαίνεται πως η υπομονή του είχε εξαντληθεί. Ενδεχομένως να πίστευε πως δεν είχε άλλη επιλογή παρά να δώσει τέλος στη ζωή του.

Το φταιξιμο

2012-01-18T13:31:00.001+02:00

...η κριση φταιει μα πριν την κριση εφταιγε η δουλεια και πριν απο αυτην εφταιγε ο πλανητης και πριν απο αυτον εφταιγε το χρημα και πριν απ'το χρημα εφταιγε η κοινωνια και λιγο νωριτερα η μοιρα και πριν απο αυτην οι γονιοι μας και πριν απο αυτους ο αστατος χαρακτηρας μας και πριν απο αυτον το σχολειο που τον διαμορφωσε και νωριτερα το στραβο το κεφαλι μας και λιγο πριν ακομη το συστημα και λιγο νωριτερα ο φιλος και πριν απο αυτον ο γκομενος και πρωτυτερα απο αυτον ο γειτονας και πριν απ'το γειτονα το φαινομενο του θερμοκηπιου και πριν απο αυτο η φαινομενικοτητα του καθενου και πριν απο αυτη ο καιρος ,το διαστημα, οι αστερες και πριν απο αυτους το χαος και πριν απο αυτο η πουτανα η Ευα και λιγο νωριτερα ο λυκος και τα εφτα του κατσικακια και πριν απο αυτα οι δημοσιογραφοι και λιγο νωριτερα απο αυτους οι αναρχικοι που αγαπουν τους μεταναστες και λιγο νωριτερα οι αλλοι αναρχικοι που μισουν τους μεταναστες και πριν απο αυτους οι λακουβες των δρομων και οι κρυμμενες πινακιδες,η ομιχλη ,το χαλαζι και τα σμηνη των αγριοχηνων και πριν απο αυτα εφταιγε το ΠΑΣΟΚ που εριξε το φταιξιμο στην ΝΔ που αγαπουσε λιγο νωριτερα εκεινο που λιγοτερο εφταιγε και πριν το ΠΑΣΟΚ , το στενο μας βρακι και το τεντωμενο του λαστιχο που μας κοβει και πριν απο αυτο ο κωλος μας που ησυχια δεν εχει και νωριτερα απο αυτον τα σκατα που αμολαει καθ εκαστην σε κωλοφυλλαδες και τα κρεμαει στα περιπτερα προς ενημερωση μας πως για ολα ...η κριση φταιει....

Τα Παπαδοπαιδια

2012-01-18T11:53:00.000+02:00

σε μια χωρα που χρηζει Θεων

χαρισανε Παπαδοπαιδια.

ο ανθρωπος βλεπεις την καταντια την αντεχει

την καταρα ειναι που σκιαζεται

Τhe Time Is Now

2012-01-16T13:35:00.000+02:00

Κοιμαμαι νωρις κι ετσι δεν παραδινομαι οπουδηποτε το μυαλο μου ορεγεται να με φυλακισει.Αυτο σημαινει πως ειμαι ενας μαλλον πειθαρχημενος ανθρωπος η απλως ενας κουρασμενος μεροκαματιαρης που αυτουπνωτιζεται για να μην σωριαστει οπου να ναι.Οι φυσικες μου λειτουργιες δουλευουν ολες κανονικα,θελω να πω δεν πασχω απο δυσκοιλιοτητα , ημικρανιες ,ανορεξια και τα σηναφη.Δεν με κυριευουν δαιμονες,φοβιες και αιφνιδιες εφιδρωσεις.Οι νυχτες μου,νυχτες παραμενουν,αρνουνται να γινουν μικροαστικοι λαβυρινθοι η τυρρανικες δοσοληψιες λαθος-σωστου.Ομιλω και σκεφτομαι στον ενεστωτα,στην μοναδικη μου αδιαμφισβητητη βεβαιοτητα ,που οσο κι αν απο πολλους θεωρειται βαρετη ,καταφερνει και διατηρει μια απτη και ξεκαθαρη μορφη σε πεισμα των φαντασιοπληκτων και νοσταλγοναυαγικων εποχων που διανυουμε.Ειμαι στο play οσο οι πολλοι κανουν τραμπαλα στο forward/backward. Βλεπω,ακουω ,σκεφτομαι.Δεν θα δω,το ακουσα και να το σκεφτω.Κοιμαμαι ,τρωω,ανησυχω.Οχι εφαγα,να κοιμηθω κι ανησυχησα.Αγαπαω,φροντιζω,νοιαζομαι.Oχι αγαπαγα, φροντισα ,νοιασου.Χεζω οχι χεστηκα.Υγειαινω ,oχι γεια σου.

κολοκυθοπιτα

2012-01-15T11:52:00.002+02:00

Ποιηση

2012-01-12T15:52:00.000+02:00

Τα λακακια

Ειναι που γερασα.

Ειναι που γελασα.

(απαγγελεται και αντιστροφως κατα το νου και το συμφερειν )

2012-01-12T15:08:00.002+02:00

λεξικο :καρδια (η)

2012-01-12T15:00:00.000+02:00

Παραπλευρη ανουσιαστικη απωλεια .

Γράμμα στην Τατιάνα Γιακόβλεβα

2012-01-12T14:24:00.000+02:00

Dεν σου αξίζει μέσα στο χιόνι και τον τύφο

μ' αυτά τα πόδια να πορεύεσαι,

εδώ στα χάδια παράδωσέ τα,

σε δείπνα με πετρελαιάδες.

Μην το σκέφτεσαι, κατσουφιάζοντας

κάτω από τα ισιωμένα τόξα των φρυδιών σου.

Έλα εδώ, έλα στο σταυροδρόμι

της πελώριας κι αδέξιας αγκαλιάς μου.

Δε θες;

Μείνε εκεί και ξεχειμώνιασε

και στον συνολικό λογαριασμό θα προσθέσουμε

κι αυτή

την προσβολή.

Εγώ έτσι κι αλλιώς κάποτε θα σε πάρω,

είτε μονάχη σου

είτε μαζί με το Παρίσι.

Владимир Владимирович Маяковский

ΘΕΟΣ

2012-01-11T12:14:00.000+02:00

Μας κοροιδεψαν οι αλητες.Οι διαπιστωσεις δεν υπηρξαν ποτε συνεπεις.Επρεπε να μας ειχε γινει μαθημα το παθημα,μα αντιθετως οπως στριβαμε παντα στα αδιεξοδα στριψαμε και σε τουτο.Ριξαμε τα μουτρα μας σε τοιχους ,σε χωματα ,κατω τα ριξαμε οπως ο ζητιανος την ντροπη του πεταει στ'αδεσποτα για να πιασει κι αυτη καπου τοπο.Τα καθαρματα.Μας αφησανε ψιχουλα σε μονοπατια πτηνων,νερο κει που ο βροχοποιος τον μερμυγκα μιμειται,δολο καταμεσης της καθαροτητας ,αθλιοι κι αναισχυντοι οι μεγαλομανεις χρονοι,πως τολμησαν μοιραιοι να γενουν κι απαραλλαχτοι,πως. Oλοι μα ολοι πρωτοτοκοι γιοι της ιστοριας;Oλοι μα ολοι τους μοναδικοι κληρονομοι; Διαδοχοι παρελθοντος ,παροντος και μελλοντος;Kι εμεις;Oι πρωιμοι καταλυτικοι γιγαντες της ροης;Oι αποκλειστικοι αντιπροσωποι της αλλαγης και της εισαγομενης πρωτοτυπιας; Eμεις;Ξεμωραμενοι ετοιμοθανατοι, που απ'το τρεμαμενο χερι μας οι μετεπειτα κλεβουν τα κοπια μας;Καταχρεωμενοι υπο σκεψην αυτοχειρες σ'εναν τοπο που οι θηλειες βασιλευουν;Πεπεισμενοι πως γιατρεια δεν υπαρχει σακατηδες;Αγαλματακια ακουνητα κι αγελαστα;Eμεις μερα;Η νυχτα ;

your love Is standing next to me...

2012-01-09T17:24:00.001+02:00

Want her, have her
Two years have gone now
But I can't relate
To the never ending
Games that you play
As desire passes through
then you're open
To the truth
I hope you understand
And your love
Is standing next to me
Is standing next to me

The one you fell for
makes it seem juvenile
And you'll laugh
At yourself
Again and again
And we'll drink
To the thought
She'll remember you
Maybe tomorrow

And your love
Is standing next to me
Is standing next to me
And your love
Is standing next to me
Is standing next to me
Is standing next to me
Is standing next to me
Want her, have her
Two years have gone now
But I can't relate
To the never ending
Games that you play
As desire passes through
Then you're open
To the truth
I hope you understand

And your love
Is standing next to me
Is standing next to me
Is standing next to me
Is standing next to me

στο γκομενάκι Σου

2012-01-09T13:22:00.003+02:00

Πώς να στο πω ξεκόλλα

Σ’ έφερα για το κρεβάτι μου

Μα εσύ τα θέλεις όλα

Και με φωνάζεις αγάπη μου

Θέλεις να βγαίνουμε έξω

Θέλεις να κάνουμε πράγματα

Πάω σαν παιδί να παίξω

Και μου ζητάς ανταλλάγματα

Πότε δε σου ‘πα ψέματα

Κι όλα τα κόλπα που ήξερα σου έμαθα

Μα εσύ είσαι απλά μωράκι μου

Το γκομενάκι μου

Πώς να το πω δεν ξέρω

Μα νιώθω κάτι βαθύτερο

Για σένα και υποφέρω

Αξίζα κάτι καλύτερο

Στο δίχτυ σου με πνίγεις

Κι εγώ όσο πάει σ’ ερωτεύομαι

Το λίγο που μου δίνεις

Το παίρνω κι ονειρεύομαι

Κι ας μου ‘πες τόσα ψέματα

Όλα όσα κάνεις μη σε νοιάζει τα έμαθα

Έγινα εγώ για χάρη σου

Το γκομενάκι σου

Απόψε αν θες να μείνεις

Ναι αλλά σταμάτα τη γκρίνια σου

Να σηκωθείς να φύγεις

Δεν κάνω πια τα χατίρια σου

Ποτέ δε σου ‘πα ψέματα

Όλα όσα κάνεις μη σε νοιάζει τα έμαθα

Αφού είσαι απλά μωράκι μου

Το γκομενάκι μου

Bateau

2012-01-04T13:00:00.001+02:00

Aν αγαπηθω απ'το τιποτα ,τιποτα θα μαι.Με τον καιρο θα αποσπασω απ'τη ζηση μου ελπιδα.Θα ανατρεξω σε λυτρωτικα παραμυθια με σημεια αναφορας θολες περγαμηνες και θεια σημαδια.Στην αναγκη θα επαναπροσδιορισω την πιστη μου.Θα κρεμασω τα ειδωλα μου στους τοιχους.Πανω τους θα πειραματιζομαι με επιφανειακα εγω.Εμενα ουτε καν θα με αγγιξω.Η εκβαθυνση οπως εκ των υστερων απεδειχθη υπερεκτιμηθηκε απο τα ορια μου.Θα ζητησω βοηθεια.Θα ζητησω βοηθεια απο καλοστραγγισμενους αινιγματικους εφιαλτες που βολευονται αναξιχνιαστοι στο προσωπικο συμφερον.Δεν θα μου καταλογησω αμαρτηματα.Ουτε ευθυνες.Πια οι μερες μου ανευθυνα θα προσθετονται στα ημερολογια μου,χωρις ιχνος εναρξεως η τελους.Πια η σκια μου θα κουκουλωνει αντι να διαγραφει.Απο τ'αυτια μου θα αφησω να τρεξουν χειμαροι,οι υγροι και απνοοι του μυαλου μου ετοιμοθανατοι φοβοι.Θα τους αφησω λυτους ,ιδιοι να γινουν με αγρια νηστικα σκυλια που αφριζουν απ'την πεινα.Μεσα μου θα φωλιαζουν καυτοι φαλοι ,εξω μου ο χειμωνας θα ζευγαρωνει με τα καλοκαιρια μου.Ποτε θα καιγομαι και ποτε θα λιωνω.Θα υπαρχουν σε μενα πολλοι εαυτοι,φορεσιες μου καλες για καθε περισταση με ασορτι κεφαλια και μυαλα ,ετσι που εγω ανεπαφη να μαι και αρτια.Θα κανω λεφτα με ξενα λεφτα.Θα κανω παιδια με ξενα παιδια .Θα κανω εμετους με ξενα φαγια,θα κανω και εγω το αρχιδι σε ξενα πουλια.Η τετραπληγικη μου ταυτοπροσωπεια θα αποτελει πλεον αναποδεικτη εκκρεμοτητα.Καμμια αρχη δεν θα μου επιβαλλει κανονες.Ετσι, φασιστικα αφανης και ετοιμοπαραδοτη για τον κανεναν ,θα συγκροτηθω με τσιγαρα ,αμφιταλαντευομενες σιωπες και οινοπνευμα.Θα χαριστω στους δαιμονες μου μεχρι να σιχαθω την ειρωνια τους.Θα κανω ενα βημα πισω απο μενα ,ισως γονατισω και ασπαστω τα γαμψα νυχια του Εωσφορου την ωρα που ο Πανταχου Παροντας θα μετραει τα λυτρα και τους πιστους του,την ωρα που παλι θα κοιτα κατι που δεν τον ενοιαξε ,την ωρα που θα με αρνιεται ευτυχισμενη κι ανεφελη.Υποκειμενικα Να γινω πια το αντικειμενο Του.

Κι ας ειναι.

2012-01-02T23:31:00.002+02:00

Η κοινη λογικη του κοινου μου

2011-12-27T15:56:00.000+02:00

Η ζωη δεν συνεχιζεται.Επαναλαμβανεται.Τα μεγαλα κενα της γεμιζουν με βρωμονερα και υποκαταστατα.Οι ανθρωποι φροντιζουν γι αυτο ,οπως φροντιζουν για τα παντα.Ποτε στα αυλακια της κατουρανε μισολογα συμβουλευτικου χαρακτηρα και ποτε αφορισμους που οι ιδιοι ποτε δεν αποδεχτηκαν.Ειναι ο νομος της συνεχειας που τους ωθει σε αυτη την βαρβαροτητα η μηπως η προσωπικη τους οχυρωμενη ευτυχια νιωθει πως απειλειται απο τις ξενες ρωγμες;Aναρωτιεμαι.Οσο κι αν αυτο δεν με ωφελησε οφειλω να παραδεχτω.Ο μεγας περιγυρος ,αυτος ο μεγαλος χορος αρχαιας τραγωδιας ,κυκλωνει την ζωη μου οσο υπαρχω επειτα τολμα να κυκλωνει και το πτωμα μου.Διαλεγει τα θηρια που θα με κατασπαραξουν,τα εντομα που μεσα μου θα μεταλλαχτουν,φοραει το παρελθον μου ,ω Θεε μου ,φοραει το τομαρι μου με διχως την ψυχη μου.Ο μεγας περιγυρος ,που φοραει μαυρα πανω απ'το ασπρο του η ασπρο πανω απ'τα μαυρες του ,εξιλεωνεται με ασπρα γαρυφαλλα την ωρα που στα νεκρα μουτρα μου χωμα πεταει και με λιθοβολει,ο μεγας περιγυρος που εχει το θρασος να μου συγχωρει το τιποτα και μ'ενα πανι να μου σκεπαζει τα αδεια απο ματια, ματια μου,αυτη η αιωνια διακοσμηση της καποτε ουσιας μου που παραπλανει τις αλλοτινες μου βαρυτητες και τις κανει να γέρνουν εκτος μου.Αυτος ο ιδιος.Η εφαρμοσμενη συμμετρια του κυκλου μου που οριοθετει το περασμα μου απο μπρος του.Η κοινη λογικη που γνωρισα ως δια βιου καθεστως.Η κοινη λογικη του κοινου μου.Ο θαυμαστος κοσμος που ενωθηκε με τα θαυμαστικα μου σ'ενα παντρεμα βουβης κατανοησης του ακατανοητου.Οι πρωτες μου συγκινησεις,αυτες που πρωτα απο μενα βουρκωσαν και οι μετεπειτα ,εκεινες που χωρις εμε μπορεσανε και λειτουργησαν.Ο εαυτος που αφησα στο ποστο μου για να μπορω,για να μπορω ,αληθεια μου, ησυχα να πεθανω.

αναΑγγελιες

2011-12-22T13:32:00.001+02:00

Εχαθη Μπαμπακουληςμου ετων 53 16/3/1995

Εχαθη Μανουλιτσαμου ετων 58 17/12/2011

Βρεθηκα Εγω.

Ετων 38.

Put me on the train, send me back to my home
Couldn't live without you when I tried to roam
Put me by the windows, let me see outside
Look at the places where all my family died
Where all my family died, all my family died
All my family died

Leave me by the churchyard, leave me on my own
The storm will come and take me back to my old home
Put me by the window, let me see outside

Look at the places where all my family died
All my family died, all my family died
All my family died

Put me on the train, send me back to my home
Put me on the train, send me back to my home
Put me on the train, send me back to my home
Put me on the train, send me back to my home
Put me on the train, send me back to my home
Put me on the train, send me back to my home

2011-12-14T13:36:00.000+02:00

Τιποτα δεν θυμοταν απ'το χθες.Ο ελεεινος ελιγμος της συνενοχης βιδωνε το μυαλο του σε στερεα βαση.Ο καθετηρας ξερνουσε τα σκουρα υγρα του χωρις την δικη του θεληση,καπως ετσι δεν γινεται αληθεια, σκεφτοταν.Ειχε τουλαχιστον κι αυτος μια συνεχεια.Ενα λεπτο διαφανο σωληνακι στην ουροδοχο,αλλο ενα στην μυτη λεπτοτερο κι ενα στο χερι το καλο ,εκεινο που το καρφωσαν υπουλες πεταλουδες τριδιαστατες την ωρα που o ιδιος εκανε πως κοιμοταν.Τωρα που το μεσα του ξεχειλιζε απο σηψη κι ολοι τριγυρω οι ανθρωποι ,σκυμενοι καρτερουσαν το τελος του ,τωρα η πρωτινη ζωη του καλως και επαρκως καμωμενη εφανταζε ,αφου και μονο η αλλοτινη αρτιμελεια του αρκουσε για την υποτιθεμενη εξιστορηση της.Η φαγουρα επεμενε να τον καθοριζει.Ειχε πια γινει νευρικος ,ενας μουγγος του μαρτυριου τελαλης,με ματια ολοστρογγυλα κι αδεια ,σαν φαναρια στα φαναρια σπασμενα,αχρηστα ,αδεια.Τα ποδια του απο καποια αορατη τρυπα φυσουσαν οι αγγελοι ,τον γιομιζαν λες επαρση η μηπως θανατο ,νομιζες ετσι πρησμενος θα πεταξει ομως μπα.Οι δημιοι με γερες θηλειες τ'αντερα του κενταγαν στο χωμα.Απο το σωμα του λειπαν κομματια ολοκληρα,ενας τεμαχισμενος εαυτος ποτε του δεν ψευδεται,λενε.Μοιραστηκε με τον καιρο σε διαφορες σακουλες.Πρασινες,μαυρες,μπλε σακουλες,μεσα στ'αποριμματοφορα να χανεις λιγο-λιγο τον γονιο ειναι πιο θλιβερο απ'το ολακερο να τον εχανεις.Αδικο,νεκρα να ναι τα κυτταρα ,πρωτα απ'το σωμα.

2011-11-30T12:34:00.001+02:00

Πληγες που αυγατιζουν σε σαπια φωλια
Ομως ειναι θαρρω και σκιαχτρα που αγαπιουνται
οταν μισιουνται τα πουλια

2011-11-11T11:28:00.000+02:00

2011-10-30T22:42:00.000+02:00

plan b

2011-10-20T10:58:00.000+03:00

Η σωτηρια του ευρω δεν ειναι η επιστροφη της Ελλαδας στη δραχμη.

Η σωτηρια του ευρω ειναι η επιστροφη της Γερμανιας στο μαρκο.

Βρες τη σωστη προταση.

2011-10-14T09:52:00.000+03:00

α.Τα περιστερια ταιζουν τα παιδια στο Συνταγμα.

β.Τα παιδια ταιζουν τα περιστερια στο Συνταγμα.

-2

2011-10-13T15:30:00.001+03:00

Λιγο πριν το θανασιμο πληγμα
ενας κιτρινος βοας παριστανει το θυμα
Στις κορφες των πουλιων κατοικουνε τα δεντρα
οι οφθαλμοι των ψαριων ειναι κατασπρα τρενα
Μες στο χερι ,
το χερι.
Ζητανια στο μουγγο μου ζητουμενο
που οταν μιλα σωπαινει
Το ταβανι καπελο σ'ενα τρυπιο κεφαλι
απ'τη μια το γεμιζουνε
απ'την αλλη ξερναει
Ο σκοπος της ζωης
ενα πληρες ψυγειο
δεκαοχτω βαθμους η μοναξια
κι οι δρομοι μειον 2
Ο σκοπος της ζωης
ενα ματσο ρεμαλια
ποντικοι ερμαφροδυτοι
που πουλανε φεγγαρια
Ο σκοπος της ζωης
μπερδεμενο κορδονι
Μασημενη γωνια
σε χαρτι που δαγκωνει

Γενικοι κανονες

2011-10-12T14:02:00.000+03:00

Ο τονισμος ειναι εμμεσος ρατσισμος.
Ως εκ τουτου δεν επιτρεπεται.

Τα κεφαλαια γραμματα
το παχυ εντερο

τελεια(.)
η εκκεντρικοτητα

παρομοιωση
τσαλαπατημενη προσδοκια

επιθετο
το ακαραιο

Ενικος
οι 3 σωματοφυλακες πανω στο ιδιο αλογο

Πληθυντικος
ορχηστρα

οριστικη
η διαιωνιση

υποτακτικη
η λιγουρα

προστακτικη
η δικαιολογια του θαυμαστικου

GrΑμμΑτikη

2011-10-12T13:35:00.000+03:00

Eνεστωτας

ο ποταμος που δεν εχει παραποταμους

Αοριστος

αυτος που ειναι μικρος για τετοια

και μεγαλος γι αυτα

Παρατατικος

η φλεγμονη της εμμονης

Εξακολουθητικος Μελλοντας

ανιατη ελπιδα ,κατα προτιμηση διαφανη

Στιγμιαιος Μελλοντας

αποσιωπητικη συζητηση

με τα θεια

Παρακειμενος

ο γειτονας

(αν και εφοσον ιδιοκατοικει)

Υπερσυντελλικος

μακροβουτι με συμβαση αοριστου χρονου

το στεκι

2011-10-12T10:45:00.000+03:00

Ενταφιασμενες συνειδησεις σε προχωρημενη σηψη απλωνουν τα χερια.Στα κλειδια μου συχναζουν δυο φοβοι.Ο ενας ξανθος ,ο αλλος αιματινος.Ποταμι δεν εχω να ξεπλυνω τα εντερα μου , στα μερη μου λυκοι ειναι τα νερα,λυκοι ρηχοι .Καμμια φορα ,οταν η πρωινη δροσια ριγει του κορμιου μου την ζεση μπαινω γυμνη στις σπηλιες και χαιδευομαι.Βρισκω εναν βραχο αλμυρο κι εκει πανω την ραχη μου τροχιζω μεχρι ολοκληρη να σταξω πνιγμο κι ανασα.Εχω τα ποδια ανοιχτα ,ορθανοιχτα τα εχω,μεσα μου παρακαλαω καποιον δαιμονα να ερθει να με ξορκισει κι επειτα ετσι απλα να με ξαπλωσει πανω στις οπλες του και τα μαλλια μου να χωρισει στην μεση με το ρουθουνητο του.Εχω τα ποδια ανοιχτα,ορθανοιχτα τα εχω ,στους δρακους σφυριζω ,τους καλω ,με φωτια να μου γιατρεψουν την καψα.Γλυφω τα δαχτυλα μου ,με το σαλιο μου κανω σχηματα αχνα επανω στην φλουδα μου ανατριχιαζω.Την απαλη μου ηβη φιλουν αερες κι ανεμοι,υγραινει ο βραχος μου,υγραινει φανερα μου.Κι αρχιζω να γλυστρω,να χανομαι ,να φευγω μακρια μου .Τρεχουν στα ποδια μου νερα κι αλογα στην καρδια μου.

λΕξΙΚο

2011-10-11T10:49:00.000+03:00

Διλλημα

διχοτομηση του κρανιου
απουσια μαρτυρων

Ελαφι

Τετραποδο δερας

καλος αγωγος του προσχηματος

Συνθεση

Θετικο πρακτικο προσημο
αμφιβολης θεωρητικης αποδοχης

Γομολαστιχα

απαξιωμενη ευκαιρια

Λιμανι

η αναμονη του παροντος
με διανυκτερευσεις του περατος

Εμφιαλωμενο

ανωνυμη ελπιδα

μιας χρησεως

Περιστερι

ιπταμενος χορηγος

ανθρακουχων προσδοκιων

Συρμος

παροχημενη συνυπαρξη

Αλογομυγα

η προσιτη μοναδικοτητα
του Ιουδα

Στερεοτυπο

ανδρεικελο χωρις κλειδωσεις

Παρανυχιδα

αμελεια μελών που μέλει

προς μελετη

Συνημμενο

η πλατη

Συστημμενο

κατευθυνομενο αορατου χρηστη

πριζα

οιδιποδας

Eκθεση : (ελευθερο θεμα)

2011-10-11T00:07:00.000+03:00

κλικ

αγαπονερο

2011-10-10T10:14:00.000+03:00

Καθως ο κοσμος απλουστευει ,με τα ακρα της η υπομονη σιαζει τις ιδρωμενες κλινες.Φτιαχνει ζεστα ροφηματα,κουρνιαζουν οι γουλιες στο ξενο σπιτι της μπουκιας ,ναι, φτιαχνει ζεστα ροφηματα.Σαν ξετοπιζεται η στέρεα υλη ,τα υγρα ,ρευστα και τρυφερα ,ξεπλενουν τον στεγνο φαρυγγα ,ενας ηλιος αρχινα να θυμαται και στο σπιτι του τρεχει ευθυς για να βρει τ'ονομα του.Στην πορτα ο πατριος και στην σκέπη η μανα του,πως χωρα η επιστροφη εναν θανατο διπλο και μια ακαριαια ανασταση για χαρη της επομενης ανατολης,που αυγατιζει το συμπαν.Μπορει η μερα και μακρια του.Οπως μπορει και ενα δεντρο διχως την σκια του.Την ωρα αυτη τα πατηματα στους δρομους κανεναν δεν πληγωνουν.Θνητοι που περπατουν επανω στο νερο αγιαζουν την παχια λασπη του καλοκαιριου,την κοινωνουν με θειο αγαπονερο ,ευχη μυριζουν τα σοκακια.Στους ωμους γλυστρουν τα φιδια που αγαπουμε ,λιγη βροχη ,η βροχη ,θα μας χαριζε ευχαριστα το ονομα της.Ανασαινουν τα φρεσκα καρβελια στα ραφια ,ανασαινουν βαρια και τα στηθια φουσκωνουν καθως καμωνονται γι αντρες.Λιγο νερο συγκρατει το νερατζι ,δακρυ γλυκο που για καποιον θα σταξει ,λιγο νερακι κι εγω συγκρατω.Λεω, ή θα με φαει ή θα το πιω...

Η αδιακρισια ομορφαινει αθελα της

2011-10-03T15:07:00.001+03:00

Καθως η ξενυχτισμενη κυρια απεναντι μου φτερνιστηκε,
μερτικο αναγκαστικης συνουσιας,μια σταλιτσα ,κολλησε στο μπατζακι μου.

Σκανδαλιστηκα κι ευθυς της εκανα παρατηρηση.

"Να βαζετε το χερι μπροστα στο στομα σας μανταμ αλλη φορα,
ειδαλως να γινεστε αναλυτικοτερη.
Με το ζορι να σας χρωστω μια περιεργεια δεν ειναι πρεπον."

"Της φαντασιας σας τα αλογα μου φαινεται ανηθικα καλπαζουν κυριε πρωι πρωι"μου απαντησε ενοχλημενη,
ξετρυπωνοντας επιτελους με τα δυο της τα δαχτυλα την τριχα που το στομα της βασανιζε.

"Σας αγαπα τουλαχιστον;"τολμησα να ρωτησω.

"Περιεργος ειστε..."

"Με συγχωρειτε.Εχετε απολυτο δικιο ...Παντως εγω θα μπορουσα."

"Τι θα μπορουσατε ακριβως;"

"Nα σας αγαπησω."

Κοκκινο καθαρο απλωθηκε αμεσως στα χλωμα της μαγουλα.Τρεμαμενα τα χερια ξενυχτισμενα,προσπαθησαν αμηχανα να σιαξουν τα αχτενιστα μαλλια της οπως-οπως.
Αναζητωντας εναν καθρεφτη γυρισε το βλεμμα της στο τζαμι του λεωφορειου και εκλεισε ορμητικα το μπουφαν της ,να φυλακισει την ενοχη και τις μυρωδιες της προηγουμενης νυχτας.

Καθως ομορφη δεν προλαβαινε με τιποτα να γινει μεχρι την επομενη σταση στην οποια κατεβαινε,της ηρθε βολικοτερη η παραδοχη της καταντιας της.

"Εχετε απαισιο γουστο"κατεληξε.

"Μην αδικειτε τον εαυτο σας.Εσεις οπως φαινεται εχετε πολυ χειροτερο."ειπα και αλλαξα θεση.

Τα ματια της στην πλατη μου καρφωμενα τα ενιωθα σαν σπαθια και την τελευταια της κουβεντα,την μη ειπωμενη την ενιωθα απειλητικα να πλησιαζει στο σβερκο μου.

Οταν σταματησε το λεωφορειο ,σηκωθηκε τρικλιζοντας.

Σηκωθηκα κι εγω,νηφαλιος και γεματος.

Κατεβηκαμε στην σταση ,της εδωσα ενα φιλι στο μαγουλο και χωρισαμε βιαστικοι.

"Μην ξεχασεις να πας να παρεις το παιδι στις 2 απο το σταθμο!"μου φωναξε απο μακρια.

"Ενταξει"εγνεψα.

6

2011-09-27T13:44:00.000+03:00

O ερωτας μου τριγυρνα με μια βαλιτσα.Αρτος και θεαματα τα ιδανικα του.Στο ριγε του κουστουμι ,μια ριγα κι εγω ,που χωρω τ'οραμα του.Στριμωγμενη φλογιτσα καπου κατω απ'την ζωνη.Καπου κατω απο αυτον.Ο ερωτας μου μαζευει τα μανικια του και με ταιζει στο στομα καρυδομελο.Κανει δεξια τα μαλλια μου ,γερνει και με φιλα ανυπομονα στην πιο καλη μου φλεβα.Μου φερνει χαβιαρια και σπανια φρουτα ,κουλουρακια σπιτικα και αγιο σιμιγδαλι.Ο ερωτας μου ,βανει το χερι του κατω απο την μακρια μου φουστα.Ισιωνει την ανατριχιλα μου διακριτικα και τις ελιτσες στον ωμο μου μετραει.Φυσαει τα ματια μου με τον βαρυ καπνο του κι ο σκουρος του εσπρεσο κυλα πανω στις ρωγες μου και σταματα εκει πανω.Απο κει τον ταιζω τον ερωτα μου.Απο κει τον ξυπνω.Ο ερωτας μου φοραει γραβατες μοβ και σκεφτεται ασπρα.Η αισιοδοξη ματια του σαν ζευγαρωνει με τα ιωδη πλανα μου μαυριζει την καρδια του κοσμου που δεν ενδιαφερει τον κοσμο μας.Ετσι αδιαφορα ,ο ερωτας μου ,απο μακρια κι απο κοντα ερωτικος οσο ο οριζοντας ,απο κοντα και απο μακρια σκληρος ,με μαλακωνει.Ο ερωτας μου τεσταρει τις πλανες καλλονες ταχυτητες.Οδηγει κι οδηγειται απο την προκληση ,στο τερμα η σημαια κι η προσκληση.Ο ερωτας μου μιλαει σιγανα.Με μυριζει βαθια κι ανασαινει ,στον λευκο του γιακα μεσα χτιζω ενα βραδυ.Ο ερωτας μου ειναι ετσι.Ο ερωτας μου ειναι 6.

Dry Sister

2011-09-20T12:27:00.000+03:00

Κι ετσι θα σωπασουν τα μεγαλα θεωρητικα παραληρηματα.Σκυθρωπα κεφαλια θα αντικαταστησουν τα παλια αχυρενια χαζοχαρουμενα.Το επικτητο αγαθο θα αφησει την τελευταια του πνοη μεσα στο στομα του πολυτιμοτερου.Τα υλικα μεταχειρισμενα και μη θα γεμισουν τις χωματερες του αρκετου μας.Οτι το θελαμε πολυ τωρα θα το μισουμε.Οτι αποκτηθηκε με κοπο , σιαμαιος μπελας πια ,επωδυνα θα ξεσκιστει απ'τα πετσια μας.Θα μεγαλωνουμε με λιγα ,μεχρι να γινουμε λιγοι κι εμεις.Θα εστιαζουμε στα ματια των ανθρωπων ,των θηριων και των ψαριων.Τα πτηνα θα μας ειναι αδιαφορα ,απροσιτες κορφες σε τρυπιο προποδα.Θα χανουμε αιμα ,θα ζηταμε αιμα ,στο τελος θα φτυνουμε τετοιο.Η πλαση θα αντλει δυναμεις απ'τον αργο μας θανατο.Βασανιστικες διαφημισεις και χαριτωμενα προιοντα θα πετουν εξω απ'τα θεοκλειστα παραθυρα μας.Ο γειτονας θα πεθαινει παντα καπου μακρια ,ακριβως διπλα μας.Κατω απ'την μυτη μας την φωλια τους θα στησουν πλανευτρες οσμες και ζαχαρες,ενας εγω ,μισο δικο μου.Θα τρανεψουν τα πλοια την ωρα που τα πιατα θα γινουν ολα τοσα δα,τα φρυδια μας ω Θεε μου,τα φρυδια μας θ'αγγιξουν τα μαλλια μας.Πισω απο τις βιτρινες θα στηθουν τα παιδια μας,ομορφα ,καμαρωτα ,θα χουν στα δοντια την τιμη τους ,προσιτος διακανονισμος η αναγκη κι υπαρχει λογος.Επειτα η χωρα θα μας αφησει αβαπτιστα μωρα ,για αλλη μια φορα στα σκαλια των παπαδων.Θα πιαστουμε απ'τα αρχιδια του Θεου και αληθεια θα χωρουμε ολοι λογω της μεγαλοιοτητας του ,θα πλατσουριζουμε μεσα στα εθνη προσποιουμενοι πως κολυμπαμε.Μετα θα μας πεταξουν βρεγμενους στην δημοκρατια,στο αγριο λυσασμενο σκυλι που δεν κατεχει απο οικτο.Εκει θα στεγνωσουμε πρωτοι.

Ο διαλεχτος κι ο διαλεγμενος

2011-09-19T09:55:00.005+03:00

Ο διαλεχτος κι ο διαλεγμενος ο άγιος κι ο καταραμενος τα φιδια οι σκορπιοι οι γυρινες νιφαδες τα σταχια τσακισμενα μπεζ στου μυλου τις κοπανες Το ψαρι στην κορφη του νου στον πατο η γερακινα δεντρα που τα γυρνας αναποδα για να ξερναν τα φυλλα Ο πορευτης κι ο δρομος του τυρι μες στο μαντηλι πουλακι που υποχωρησε με το φτερο σε ειρηνη Οι βραχοι και τα βοτσαλα το κλαμα των αιωνων τα μνηματα των χριστιανων κραυγες του ερημιτη Χορος μες στην πανυγηρη για πιατο το πανερι ψωμι ζεστο που αγαλιασε κρυσταλιασμενο χερι Η νιοτη και το κτηνος σου το γηρας κι η ζωη σου μια μνημη που αφοδευσε πα στην καλη στολη σου Το πρωτο απ'τα λιγα σου στερνο απ'τα πολλα σου η δαχτυλιθρα αναποδα κενταει τα πορφυρα σου Το μυστικο σου ασυλο και μια νωπη σφεντονα ολα τα καλοκαιρια σου μια στειρα χελιδονα Το αυριο και το σημερα οι νοτες των εγχορδων οι ενοχλητικες πορδες των ημερων στις μουρες των αιωνων Εγω και η καταντια μου εγω με τα καλα μουΝ' απαγχονιζω νηστικους με τ'αδεια τ'αντερα μου Η πυλη το τετραγωνο ο γονος κι οι γωνιες οι συμμαχοι χωρις το συν κι οι αριθμοι κηδειες .

New Generation

2011-09-12T12:21:00.001+03:00

Tα παρακαλια των προγονων κι η αρχουσα ταξη /καθορισαν το περασμα του θεωρω στην πραξη/ Αγελες τρωκτικων ροκανιζαν θηλιες /παραλιγο το σημερα παραλιγο το σημερα να γινοτανε χθες/ Δεν μιλω αλλο γλωσσες/ Στην ερωτηση τι ολο μου απαντουν με ποσες /Δεν προσευχομαι πια /Τους Θεους μου τους βρηκα/ Σ'ενα κατωγι απανθρωπο η πεταλουδα ,σκνιπα /Δεν προσκυνω/Δεν ντρεπομαι /Ειμαι εποχη και φαινομαι / Σημειο των καιρων σε δαση αλλοπαρμενα /Της πρωτινης ζωης μου τα ιχνη αλλοιωμενα /Σημαιες και αποσκευες της στιξης μου σημεια /Στριμωξαν ολους τους ζουρλους σε μικροσκοπικα βιβλια/ Μαχαιρομόλυβοι και δεικτες σκλαβωνουνε τους τονισμους με αδικες συνθηκες/ τα περιθωρια ορια / τετραδια με παγιδες /προτασεις θυματα / κεφάλαια ολα θυτες /κι εγω που καποτε ειχα παιδια σε λιγο να χω αλητες.

ο ΑνθυΓήινος

2011-09-08T09:20:00.000+03:00

Γυμναζει τις φλεβες του τα ρουχα του σκιζει.Εργατης κοιταει ,αφεντης σφυριζει.Απο εδω ξεκινουνε τα δραματα.Με ονειρα γκριζα και μπετον στα τσιμπλιασμενα τσινορα με τον θωρακα φορτωμενο χαλικια,ο τρυπιος ανθρωπος με το χιλιομπαλωμενο του εγω καλουπωνει οπως οπως το νεο οικοδομημα.Βανει το δαχτυλο βαθια μεσα στα τουβλα , μπα , την ψυχη του βανει.Του λενε πως χτιζει ,μα ο ιδιος το ξερει πως θαβει.

2011-09-06T11:28:00.000+03:00

BURN BOOKS

2011-09-01T12:36:00.002+03:00

Καταληγω.Tα στενα περασματα ειναι για τους φαρδιους ανθρωπους.Την συνοχη του ο καθενας στριμωχνει αναμεσα.Κεινο το αναμεσα ,σκονιζει τα μανικια , φθειρει την καλοκαμωμενη τσακιση ,ενιοτε ξηλωνει.Χωρις το αναμεσα ωραια περπατεις και ανεφελα.Τοπια κι ανθρωποι δεν σ'ακουμπουν.Μοναχα τα εντομα ισως πλευρισουν το βημα σου και κατι αγγελοι του κωλου σου προστατες.Αμα την μαθεις την ζωη στεναχωρη ,τα υπερμεγεθη δηλωθεντα αισθηματα σου φερνουν γελια.Τα πρωτοβροχια ,τα ηλιοβασιλεματα κι οι ουρανοι με τ'αστερια ειναι απλως παραλληλες υπαρξεις που κατα την γνωμη σου τραβουν την ανηφορα τους κι εχουν κι αυτες τα δικα τους.Για εμενα ο ρομαντισμος εσβησε καποτε ξαφνικα.Την ωρα που το κουνουπιδι στην κουζινα μου επαιρνε την τριτη νομιζω βραση.Χυθηκε ετσι ηρεμα απλα απο μεσα μου και ξεπορτισε απο την μικρη χαραμαδα της πορτας ,μοναδικο εξερχομενο αυτης της χαραμαδας ,που απο κατω της περνουν και εισερχονται μοναχα αριθμοι και προθεσμιες,εισαγγελεις καλοσιδερωμενοι υπογραφες και πορισματα,υπογραμμισμενα φωσφοριζε νουμερα που λαμπουν στο σκοταδι οταν σβηνεις εσυ.Κατα τα αλλα ,γενικα δεν ζητω ,δεν απαιτω μα ουτε κι ενοχλω τις ξενες ψυχοσυνθεσεις.Ενα θελω μοναχα.Τα γλυκολογα ,τις αγκαλιες ,τις υποσχεσεις και τα κοπλιμεντα να τα ξαναβαλει ο καθεις ολα μαζι πισω στον κωλο του.Εγω εχω ξαναδει λευτερα σκατα και δεν μου κανουν εντυπωση.

test

2011-08-30T10:40:00.000+03:00

Ποσες επαναληψεις αντεχεις σε μια θεωρια που επιμενει να μην πραγματωνεται;
Διακρινεις το ωριμο απο το σαπιο οταν η κοιλια σου διαταζει το κεφαλι σου;
Με ποσα κερια λυτρωνεις τους αδικους χαρακτηρισμους που σου απεδωσαν;
Εχεις μια ακρη η το ακραιο σε κατεχει;
Θεωρεις οντως την πορδη προσωπικη επανασταση η μηπως η ακρατεια καθοριζει αποκλειστικα το ολικο σου θρασσος;
Γενικα,παραδεχεσαι;Η προτιμας βουβα να υπαινισονται οι αλλοι το λαθος σου;
Ποιοι ειναι οι αλλοι;
Παιδι ,ειχες φανταστικους φιλους;
Aνοιξες ποτε πρωτος την πορτα στον μπαμπουλα η μηπως η αγενης σου φιλοσοφια επαναπαυτηκε στην απειλη;
Τι ζωδιο ειναι η συνειδηση σου αν και εφοσον δεν ειναι ζωο;
Tρως επειδη πεινας η επειδη τρωγεσαι;
O αυνανισμος σε μικραινει;
Eχεις επιπεδο;
Ποια εναι η γνωμη σου για τα εντοιχισμενα;
Θα φορουσες ποτε εμπριμε;

Aν μιλουσες ,θα μιλαγες;

πληνταξιουχοι του κατι

2011-08-29T12:44:00.001+03:00

Οι σιτεμενοι ολο μιλαν για τον καιρο.Σφιχταγγαλιαζουν τα γκρι τους μπατζακια και αναδιπλωνονται στις σιδερενιες καρεκλες του καφενε.Ενας χοντρος πααινει κι ερχεται σιαζοντας ποτε την καραφλα και ποτε την κωλοτσεπη,φερνει και φερνεται καφεδες και καλημερες ,στο ματι του μεσα βαθια γυαλιζει ενα ακμαιο κερμα.Στο γελιο του , ενας εβραιος βρισκει καπου την γεννια του.Ο μεγαλος πλατανος ,παγιο του παρελθοντος ,διαχρονικο σκιαχτρο της επιπολαιης νεοτητος που αδιαφορα τον σπερνει αποτσιγαρα και ραβασακια,υπομενει την αβασταχτη αιωνιοτητα του.Θεατης και σιωπηλος επιστημων της αναποτρεπτης φθορας των ανθρωπων που οξυγονονονται και διαβρωνονται απο τον χρονο.Καποιος τις ριζες τους να θαψει ας ητανε κι οχι μοναχα τα φλεβιτιασμενα τους ποδαρια να βουταει σε ιαματικα λουτρα και λασπες.Στην σταση του λεοφωρειου λιγο παραχαμα ,οι κυραδες τους πασαλειμενες γιαλισματα,φορουν μεγαλα καπελα στα σαβρακιασμενα τους οστα ,κρατουν τις μεγαλες τους ψαθινες τσανες σφιχτα,οπως την υγεια τους θα κραταγαν ,αν στο χερι τους ηταν.Εχουν τις μασχαλες βρεγμενες , τα παιδια τους καπου μακρια κι ουλες φορουν δυο σειρες κατασπρα δοντια , μαργαριταρια που απο τον λαιμο σκαρφαλωσαν πιο πανω με τα χρονια .Κυραδες υποκοριστικες που καποτε μεγαλα ολοκληρα ονοματα ειχαν ,αξιοθαυμαστα αντιστροφως αναλογα του περατος.Γριες με ασηκωτα ποδια και χερια δυσκινητα,καμπουριασμενες καμπιες στην ραχη των φρεσκων νυμφων ,βαρη ασηκωτα στους απογονους .Ανθρωποι περασμενοι που επιμενουν να μην ξεχνιουνται ,που τα κοπια τους ζητουν απ'τους καρπους τους,συγγενικοι μισανθρωποι που συντηρουνται με αιμομικτικες αφαιμαξεις κι ολο καπου πονουνε και ολο καπως δεν μπορουν.Γριες και γεροι που φωναχτα πενευονται την αναμφιβολη σοφια τους στις συνομιληκες συναναστροφες τους και απο τα τηλεφωνα βογγανε κι αναδευονται σαν γκαστρωμενες σκροφες.Πότε καλα κρατουν και ποτε δεν κρατιουνται,χαραμισμενοι πολιτευτες,εκμεταλευομενοι αλλοτινοι εργατες,αυτοεξοριστοι μυθοι αναποδεικτοι,στηριζομενοι αποκλειστικα σε προσωπικες μαρτυριες και απωθημενα.Νεκροζωντανες εκκρεμοτητες δημοσια δαπανη, συνταξιουχοι του τιποτα,πληνταξιουχοι του κατι.

Γάντια

2011-08-19T13:37:00.000+03:00

Eχουμε στην τσεπη μας πανια και μασουρια.Λιμνες , κοιτασματα , τσαλακωμενες συνθηκες.Δακρυα ,των ματιων μας τα δακρυα κι αλλων ματιων που μας μνημονευουν.Μεγαλα καραβια,καραβια μικρα,χωρις την μποτιλια , μεγαλα φευγια μας.Νουμερα.Προσθαφαιρεσεις του ερωτα που κερασαν τα ρεστα. Προσωπα.Θιγμενες φατσες,βλεματα ερωτικα,βλεματα φλεγματα που ξερναμε ολοενα στα δοχεια νυκτος της μοναξιας μας.Πισωγυρισματα.Προσθιες πλευσεις σε αγονες γραμμες που καποτε φωτισαμε. Μια βαρια καμπανα ,του χρονου κακιστρα ερωμενη,σιγοτρωει την φοδρα μας.Απ'εξω ,φαινομαστε σωοι.Μεσα,στην απόχη του εγω μας ,στραγγιζεται αθεατο το ψαρεμενο νεκρο , ενστικτο μας. Υπνοβατες ενος παραδοξου υπνου που το συμπαν βυθιζει σε απολυτη σιωπη με προσχημα τον αταραχο βιο μας.Οιδιποδες ,τυραγνισμενοι ομηροι μιας οικειοθελους τυφλας ,με τα οπλα παραδωμενα και τα σιριτια ξηλωμενα , ταπεινωμενοι , φανατικοι οπαδοι μιας ξεφτιλισμενης ζωης που φτιασιδωνεται με καθε ειδους προκοπη ,με καθε μορφη εγκοσμιας επικυρωσης ,πλανεμενοι λωτοφαγοι .Πρωτοπλαστοι που ταχα το μηλο του διαολου αρμουνται την ωρα που στο στομα τους μασουνε την ψυχη τους.Εχουμε στην τσεπη μας κλειδια και παραθυρα.Ενα κουβαρι συνειρμικης καταληξης χωρις αρχη,κι ενα μικρο κουτακι μπουρδας που σωνει τις ατυχες στιγμες μας.Λιγο χιουμορ ανεκδοτο και εναν εκδιδομενο συστηματικα συμβιβασμο για να κυλαει την ροδα της καταντιας μας.Τις αξιες μας ,τυλιγμενες καλα σε ενα περιτυλιγμα σοκολατας,χωρις την σοκολατα.Θελει χορτατο στομαχι η θεωρια.Εχουμε στην τσεπη μας ,τις αλλες τσεπες.Ετσι καπως φορουμε τους ανθρωπους ,οταν εκεινοι νιωθουνε γυμνοι και ειναι.Εχουμε στην τσεπη μας ,την αφρατη μαζα της σωτηριας μας,την παρθενα ακεραια πρωτοβουλια μας,την απλαστη ορθοτητα μας.Kι ολο γαντια δεν εχουμε...

Αnnabel Lee

2011-08-15T03:55:00.003+03:00

Dirty

2011-08-12T13:27:00.001+03:00

Στις ρωγες μου τσιμπολογουν σπορακια τα αγρια των χειλιων σου περιστερια.

Ρουφουν ,καταπινουν την πνιχτη μου φωνη κι αχνιζει το μεσα μου,αιμα ζεματιστο και κοχλαζουσα γλυκα,τοση και τοσο ,γαλα μου πρωτο ,λαιμαργο κτηνος μου,δικο μου.Κομματια οι μεριες μου,πως με μοιραζω σε κοκκινα μελη κι ακρα,χτυπημενο κορμι,λιωμενο σε ζαχαρη σωμα.Παρε με ,κοιτα με δωσμου,βραζει στα σπλαχνα μου ο εαυτος μου,γλυψε με ,γυρνα με,ξελογιασε με.Δεσμα τα μη σου και δεν κρατιεμαι.Τους σφυγμους σου μετραω και κρυβομαι.Ψαξε με ,βρες με,τιμωρησε με,με τυρανια λυγωσε με.Βρεξε με ,λουσε με και στεγνωσε με.Αγριμι ,ποθε ,βρωμικο φιλι ,κατω απ΄την πλατη μου αχ με ποναει πολυ,γινε η γιατρεια μου.Αρρωστεια ,μυστικο κι αγιε ερωτα μου.

εντοσθια

2011-08-08T11:12:00.000+03:00

Eιναι εκεινα τα παραλογα ,της βουρλισμενης θρακας πυρωμενα καρβουνα,που ομιλουν για μενα.Ο κρυος αγερας στα συννεφα που κατω απο τα πεπλα της μαζωνει η νιοτη.Η μοναξια των εντοσθιων ποθων μου που μολυνει την ακμαια μου ηθικη, το αγγιγμα των εντομων ,των τρομων μου τα ηδονικα ριγη.Ειναι οι εξοχες που με θαβουν στην μητρα τους και με μαγευουν με τζιτζικια κι ωριμους καρπους.Ο ηχος της θαλασσας ,ο αποκοσμος μυστηριακος βυθος που πανω του σαλευω τα μουδιασμενα μου σκελια και χυνεται ολοκληρος εντος μου.Αλμύρα ,βοτσαλα ,ναυαγια.Τρελα δελφινια και σουπιες που με το δαχτυλο αχορταγα ρουφω και σπρωχνω δυνατα μεσα μου,ενας υδατινος κοσμος που μαγνητιζεται απο την ξερη μου ορμονη,την πεισματαρα αυτη γεροντοκορη και εκβαλει εκτος των οριων μου.Ειναι το απο μεσα των οστων μου που συνθλιβεται καθως τις στασεις μου υποτασω.Το γλυκοπικρο αιμα που σταζει απ'την θηλη μου στο συμπαν σου και σε λερωνει με ασπρο.Η τρικυμια του εφιαλτη των εφηβων κορασιδων και η ντροπη η μεγιστη του σατυρου λαγνου.Στην αμηχανη σιωπη ,η πρωτοβουλια.Στην γυμνια ,το αθωο υγρο.Η διεφθαρμενη συνειδηση που χαιδευεται με τις γυμνες γαμπες των αγιων και ορθωνεται στην ολικη παραδοση στην παραβιαση καθε αβατου ,καθε απροσπεραστου.Eιναι εκεινα τα παραλογα ,της βουρλισμενης θρακας πυρωμενα καρβουνα,που ομιλουν για μενα.Οχι εσεις.

2011-08-04T02:18:00.001+03:00

Φορτια στις παλεστρες ,κουβεντες κόφτες,κουβεντες κοφτές.Αν ξυπνας μεσα σε εναν στιχο ,ξανα δεν κοιμασαι.Δεμενος χειροποδαρα σερνεσαι απ'το συναισθημα,αλλοτινος ενας Εκτορας που ντροπιαζεται απο το δικιο του και καταπινει χαλικια πριν με αυτα τον Αχεροντα διαβει και την στερνη του ζηση.Μια ηττα ειναι τα ρεφραιν.Που κατακαθονται επανω στον ορκο σου τον σιωπηρο και τονε ροκανιζουν λιγο λιγο.Ολακερος.Πονος οντως συρτος,μηχανισμος καλα λαδωμενος απο φραγκα και επαρση.H φτηνια στοιχειωνει τους κολακες,οι μελωδιες ταριχευουν τα λαγνα λαρυγγια ,που παει το κεφαλι μου χωρις τα λογικα του αληθεια.Καποτε παταγαμε τα ωριμα τσαμπια ,τωρα ετουτα μας πατουνε χαμω.Απο ανθρώποι ξερατα σε δρομους και πλατειες ολοι μας γυφτοι με τις κουρελουδες μας αγκαζε,τα καλα μας βρακια και τη σημαια της παραδοσης για σκηπτρο.Λεκιασμενη απο την παρθενια της αγνης μας αληθειας.Στα πανυγηρια θυμωνουν οι εναγοντες.Ουλοι οι παλιοι τους σχωρεμενους κουβεντιαζουν,της χηρας τα μεραια μαλλια και του γειτονου το κωφαλαλο το στερνοπουλι.Με την κοιλια τους εγκυμονουσα σκασμο καθεις τους καθεται στεναχωρα ρευομενος την ξινιλα του υποβιβασμενου του κυρους , που υποχωρησε μπροστα στο δεος της λαδοκολλας ,ανικανο και επιρρεπες κτηνος που το σκασε παραφυσην του , κουραδες τροπον τινα με τρουφα.Τα κλαρινα δαιμονιζουν τον Πανα ,μεταμορφωνεται ,ποδια βγανει και με τραπεζομαντηλα απαγχονιζει μικρες μεγαλες μικρομεγαλες αξιοπρεπειες,τα επιπεδα ουλοενα ξερνανε κορμια,ο Αυγουστος ,ο Αυγουστος γενναει παραπληγικους ,ζαβους σκωληκες που ο ενας στου αλλουνου την αηδια τυλιγεται και ετσι απλα μαραζωνει.Καποτε η Παναγια ζηταει τα μερτικα της.Γερικες πατσες μελανιαζουν τα ερμα πλαταρια τους ,σκαρφαλωνοντας ασθμαινοντας την μεγαλη της χαρη, που καθε χρονο μεγαλυτερη γινεται κι αφηνουν τα μερισματα στα καδρα που μητε τσεπη απεικονιζουν ,μητε υποσχεση.Επειτα η Υπερανω δακρυζει απο μιση ντροπη και ο παγκος με τους λουκουμαδες γινεται διασημος.Κερια και λιβανια ,γουρνοπουλα μετα.Αφεση αμαρτιων στους αναμαρτητους ,και μια τηγανιτες πατατες.

εντοπιο

2011-07-24T15:54:00.001+03:00

Στεκω στα δυο μου γυμνος απο αστερια.Πανω τα ματια κατω το βλεμμα.Στεκω και φαινομαι φαρος σβηστος.Πανω οι δαιμονες κατω ο Θεος.Σφιχτο το ζωναρι σφαγμενο κριαρι ,στα γονατα χωμα ,ερμο μου σωμα ,στα ματια νερα στο στομα σφουγγαρι.Κοιταχτε με δολιοι κοιταχτε ξανα ,ερειπιο ορνιο με σαπια φτερα.Της χωρας μου γεννα ,ο μουλικος μοχθος,στ'αζητητα επαθλα καρπος μα και σπορος.Μοναχος κραταω την γη απ'το ποδι εκεινη με θελει,εκεινη με διωχνει.Μοναχος τεντωνω τους χαρτες στα ισα, χτενιζω τις πολεις μα θελουν χωριστρα. Ενωνω τις θαλασσες , βραζω τις λιμνες , σκαβω φωλιες.Βανω φωτιες σβηνω φωτιες ,καρκινος με ζωνει ,στηνω παγιδες , φτιαχνω θηλιες, τρελλα με ζωνει σημερα αυριο χθες ,οριζω ενα συνορο, γκουρλωνω τα ζωα ,ολα τα γευομαι .Ολα τ'αθωα.

χασιμο

2011-07-20T14:50:00.000+03:00

Σαν σκουρα τα πραγματα ξεβαφουν.Εκεινος που χολαινει στα δραματα ,πανοφωρια δεν φερει.Ο αερας κλεισμενος σε βαρελια ζευγαρωνει το παλιο κρασι ,κατω απ'τις κουνουπιερες λιγωμενα κορμια ησυχια δεν βρισκουν.Φορω την ψυχη μου μ'αλατι και σεργιανιζω στις ψηλες καλαμιες γυρευωντας τον ισκιο μου.Τ'αραποσιτια στοιβαγμενα σε υποστεγα,μουστακια σε ξεφλουδισμενα κιτρινα προσωπα,στρατιωτες θαρρεις νεκροι στον βωμο της απολαυσης.Το μονοπατι με ξεβραζει στην λιμνη.Ενας σιωπηρος οικισμος στοιχειωνει τον τοπο που καποτε κατοικουνταν.Με δεντρα και νεροφιδα δεν συντηρεις το νερο,αυτο το νερο, ζαχαρωμενο σιροπι σφιχτο μ'ενταφιασμενους γυρινους και λασπη.Δεντρα γιγαντες , σπιτακια ναννοι.Λιοπυρι το σωμα μου ,σταζει τον εαυτο μου ολοενα ,καπως ετσι θα χανεται καποιος.

" Χωρίς μαλάκες μέσα στην πόλη θα είναι ωραία ."

2011-07-04T17:55:00.003+03:00

Eνας οικοδομος ρωταει τον εργολαβο . "Αφεντικο,μεταξυ του πρωτου σκαλοπατιου και του τελευταιου να βαλω ενδιαμεσα σκαλοπατια ή να αφησω κενο;"

2011-06-28T10:48:00.006+03:00

Ζευγαρι με τις εποχες και μονοι με τις μερες

2011-06-22T16:11:00.000+03:00

Aπο νωρις στην πετρα μου,την πετρα μου σκαλιζω

σκαβω τα φυλλοκαρδια της και την ξεκοκαλιζω

βρισκω στο μεσα της αυγο και στο αυγο της φιδι

εναν Γεναρη νιοπαντρο και μια του Μαρτη νυφη

Ζευγαρι με τις εποχες

και μονοι με τις μερες

ολες του χρονου οι βροχες

ξεκουνησαν τις πετρες

Ξεκουνησαν και μενανε πα στη δικη μου πετρα

και κατηφορησα την γη για σενα και για μενα

Αμα θα βρουμε πελαγο πετα με να πεταξω

κι αμα θα βρουμε μιαν αυλη χτισε με για ν'αραξω

Ζευγαρι με τις ενοχες

και μονοι με τις βερες

ολες του χρονου οι βροχες

δεν ξεκουνουν τις πετρες

Και χορταριαζει το μαζι ,βγανει η αγαπη μουχλα

κι η γυμνια μπαινει μες στο μαγαζι με τα καλα της ρουχα

Ασπρα μαλλια μαυρα χαλια στο σπιτι της ρουτινας

οι πετρες μου κι οι πετρες σου ,στο χρωμα της κουρτινας.

μετα στο τσιρκο

2011-06-19T12:35:00.000+03:00

Εκει στις σκιες .Τις μικρες ωρες που μεγαλωνουν οι αναγκες.Με μια μοναξια ο καθενας στην αγκαλια κι ενα τριξιμο στο φεγγαρι που επανω μας γερνει.Δυο κορμια σε δυο σωματα.Μικρα, μεσα σε κεφαλαία και τελικα αγγιγματα.Δροσιες κι εγκαυματα σε αγρια χλωριδα.Οπως εξημερωνονται τα μυστικα ενστικτα ,οπως οι νυμφες μεταλλασονται,οπως η γλωσσα μου σε ψαχνει.Αλμυρα ,διαβολος και σπερμα.Βελονες στα μαλλια ,πευκο ,ρετσινι,ιδρωτας.Πιο γρηγορη η αναπνοη μας προσπερνα.Κι οι πετρες...Τα ψυχουλα της σκληρης ντροπης που πρωτη καταβροχθησαμε.Εμφυτευματα πονου που την ραχη σουβλιζουν ηδονικα.Σημαδια αλλοκοτα μοβ ,σκοινια ,τα χερια σου στο λαιμο μου.Κι αλλο την θεληση τεντωνεις,με σπρωχνεις παντου,με σπρωχνεις αλλου ,με σπρωχνεις.Φιλια και τρεμουλο ,ολα τα καταφατικα χορευουν ,γυρω μας,πλαι μας ,πανω.Σε κραταω δεν σε χανω.Κι ολο σε πινω,ολο σου δινω και με τα νυχια μου απο τον εαυτο σου σε ξεντυνω.Αγρια χορτα ,αγρια πεινα,στην κοιλια μου ενα κομματι σου σκληρο με μαλακωνει.Ετσι οπως λιωνει μεσα μου το καθε τι σου ,λιωνω κι εγω αργα μαζι σου.Αδειαζουμε μαζι τα χωριστα μας.Μετα ξανα στο τσιρκο.Παλι στα κελια μας.

τα λεμονια

2011-06-08T18:22:00.001+03:00

Τεσσερα πραγματα ξερω για μενα τεσσερα πραγματα καταραμενα.Κλεινω τις πορτες του συρμου βασιλισσες οι πορνες του καρναβαλιου.Οε ωραια διαδρομη ,μυτη σηκωνει το γιατι,οε οε τρικαταρτο ζυγωνει,αμπαρι τιγκα στο χαρτι και το χαρτι τιμονι.Τεσσερα πραγματα ξερω για μενα τεσσερα πραγματα καταραμενα.Βουνο περνω και δρομο ανοιγω, λαγουμι ο παραδεισος κι οπου τον βρω τον κλεινω.Δεν μαρτυραω.Μα πινω.Οε ωραια διαδρομη,η φυση ντυθηκε τρελλη,οε οε κατηφορος μπροστα μας κοιτα να δεις κανιβαλος ο πρωτος προποδας μας.Που ναι ο μπαμπας;Που ναι ο μπαμπας μας; Τεσσερα πραγματα ξερουνε για μας.Τεσσερα αλοιμονο μας.Ενα πως αγαπησαμε,δυο τα δανεικα μας,τρια πως τα πατσισαμε, τεσσερα τα ονειρα μας.Ανοιξε το ταξιδι μας ,ανοιξε κι η καρδια του, δες καμαρωνει μεσα του το πνευμα του αθανατου.Ανοιξε το παραθυρο πλατια ,φανηκαν τα οστα του κι οι ποιητες τρεμαμενοι βυζαινουν τα ορια του. Ετσι ο δρομος κι ο Θεος ,ετσι και τα δαιμονια.Γεματα παντα με γυαλι του κηπου τα λεμονια.Κανε να στιψεις θα κοπεις,κανε να πιεις θα παθεις .Τον δρομο αν στριψεις τι θα δεις.Kι απ'οτι δεις θα μαθεις;Τεσσερα πραγματα ξερω για μενα .Απο το τερμα ως την αρχη τεντωνω το κανενα.

πληρεξουσιο

2011-06-07T23:06:00.002+03:00

Λιγοι προσμενουν τα καθεκαστα.Λυκοι αγαλματακια αγελαστα.Ενταξει λοιπον σιχαμα.Αρμεξε την αυγη με την σκουρια της ακονισμενης σου αιχμης.Θα αναδασωσουμε την καμμενη μπουρζουαζια για χαρη σου.Τα ειπαμε αυτα.Και εννοειται πως πριν το τελος του δειπνου θα αναφωνισουμε ολοι μαζι το τετελεσται.Προποση στην απ'εξω ακαλεστη παραδοση μας.Με την ιδεα του γυαλιου οπως φυλακισες τα απλετα οντα ,ετσι κι εμας συγκρατησε μας.Σε γυαλες διαφανες κλεισε τα ωραια μας χρωματα,μουτζουρωσε ,υποτιμησε τις ακεραιες πινελιες μας.Αφου στη φυση δεν χωρουμε,καλα ειναι και τα πληρεξουσια.

Οι πτωσεις

2011-06-06T13:17:00.000+03:00

T' αστέρια δεν πέφτουν για ύπνο

επειδή,

πέφτουν για πάντα.

Καλος καιρος του κάκου

2011-06-01T14:14:00.003+03:00

Mε γραφες ανυποτακτες γραφει η πενα μου κατι,πως τα περνας διαβατη ,κυνηγε που τον ιχνηλατη σου ερανες με τους πορους του κτηνους.Οπαδους δεν γυρευει τ'ολοσωστο ουτε τους ναρθηκες φθονει , των σπασμενων συνειδησεων τα θρυψαλα μεσα στα ματια χωνει.Την ενοχη της συγνωμης,της συγνωμης των ενοχο εργοχειρος ο παπυρος ,αυτοματη γραφη.Αγρυπναει το θεριο μου,που με ξυλα το δερνανε δεκα λαοι χωριατες και στα ελη τους πνιγανε τις χαρές και τις χάρες.Ο περιγελος του χωριου οπως υπηρξε το χωριο,τι δεν ξερατε ταχα.Καλος καιρος του κάκου.Κολυμπηθρες ρηχες δωρο στους αθανάτους.Ετσι που το καλυτερο κεφαλι να εξεχει.Να η αχιλειος αδερφια.Γη.Σαν τα ηφαιστεια γυρισουν πλευρο και για νερακι κινησουν μεσ την βαθια την νυχτα ,παει η αρμυρα δολιοι μου.Σταχτη η γραφη η αλανθαστη ,γελουν τα σκιαχτρα με τον τρομο των πουλιων.Οπως γελας εσυ με τον δικο μου φοβο.Μα να οι μερες που περιμενα.Νατες καθαριες.Με κροταλιες για μαλλια μας φερνουν δωρα ναρκες και το χωμα απο πανω μας.Τι ωραια δεντρα τα πτωματα αληθεια.Του κοκκινου παιδια φλεγομενα,απο θανατου ορμωμενα,καρπωνουν τελος.Αλανθαστα.

Aυτοδιδακτο

2011-05-29T17:57:00.001+03:00

Γρηγορο φαγητο.Ετοιμη γνωση.Στα αδιεξοδα μου πασαρανε παντα βιβλια.Ανακαλυψα με την αφη την κλειτοριδα μου ,μα για τον ερωτα και την αγαπη ετοιμη μου προσφερθηκε η εννοια τους.Το ιδιο συνεβη και με την ηθικη.Το καλο και το κακο ειχε παντα βαφτισει η ξενη ενος ανθρωπου φαντασια. Στην ξενη ιστορια μεσα στριμωχτηκα.Ετσι μεγαλωσα.Με δανεικες σκεψεις αλλων που με τον καιρο κατοχυρωσα.Εμαθα ποιος καλειται ηρωας ,ποιος προδοτης ,ανοιξα διαπλατα αποχαυνωμενη το στομα στα μεγαλεια που σαν δεδομενα μου προσεφεραν και λιγο ζηλεψα η αληθεια ειναι ,τα περιπετειωδη δραματα αλλωνων και τις τελευταιες σελιδες τις χαρουμενες.Εξηγηθηκαν ολα λοιπον στα καλυτερα για μενα χρονια,στα χρονια της βαθιας αναζητησης του εαυτου μου και του φιλου του που ημουν παλι εγω.Απεκτησα ταση,εφεση και γεμισα με ξενα απωθημενα.Απο τους μεγαλους συγγραφεις που με ορεξη με κατηχησαν εμαθα ωραια αποφθεγματα-τα χρησιμοποιω στα δυσκολα οταν ο εαυτος μου λουφαζει ευνουχισμενος απο επιχειρηματα-και πως για την ολη μετεπειτα ζωη μου μπορω να κανω χρηση της δικης τους.Με την ευκαιρια ,τους ευχαριστω για το αλλοθι.Με το ενα και το αλλο κατεστραφη ο μηχανισμος της εσωτερικης μου αναζητησης ,θελω να καταληξω.Σαν ενα κρεας βραστο που ποτε τον αυτουσιο ζωμο του δεν με κερασε,ο εαυτος μου γεμισε μυρωδικα και καρυκευματα.Αντε ψαξε βρες με.Εννοειται πως δε αμφιβαλλω για την νοστιμια της πατατας του σελινου και του αλατοπιπερου προς Θεου δεν θα θελα να παρεξηγηθω,απλως σκεφτομαι.Σκεφτομαι πως κουβαλω πλεον επανω μου ξενες συμφορες και μελαγχολιες που δεν επεθυμησα.Τρομερα παθη κι ανεξητηλα λαθη.Αποδεχτηκα εν αγνοια μου δρωμμενα ,ωραια σκηνοθετημενα που στην μικρη μου ηλικια με εκαναν πολυ ελαστικη και ευαισθητη.Γιατι μια ο ηρωας ητανε δικαια κυνηγημενος μα αρκετα συμπαθητικος,μια ητανε ψευτης ομως πολυ τρωτος και ανυπερασπιστος,οι γυναικες παντα πολυ ομορφες η τρομερα ασχημες και τα τοπια φανταστικα.Τα ταξιδια.Ετσι ηταν στην Γαλλια ,ετσι ηταν στην Αμερικη και ετσι ηταν στο Λονδινο.Ετσι ηταν παντου καθως στο τωρα μου δεν καταδεχτηκα τα ματια να σηκωσω απο την σελιδα και να του ριξω μια ματια.Ετσι που με παραπονο με περιμενε παντα αυτο κι εγω διακτινισμενη αλλου ,σταθερα το απαξιωνα.Καταραμενη νοσταλγια.Να νοσταλγω κατι που ποτε δεν προλαβα να ζησω ,ποσο μεγαλη αναπηρια.Να θελεις να σαλταρεις μεσα στον ξενο πινακα ,να γινεις εστω κατι απ'το φοντο που σου γυαλισε ενω η θεση σου η πραγματικη ειναι ακριβως απο κατω του.Στον μεγαλο καναπε του σαλονιου που η μανα σου κεντα και η γιαγια σου χωρις να το εχεις αντιληφθει,μιλα τα τελευταια της λογια.Στιγμες που σε συγκινησαν στο "χωρις οικογενεια",τις κουβαλησες μεσα στο σπιτι.Να εχεις μια περιπετεια ψευτικη να δικαιολογει την ταραγμενη σου προεφηβεια.Επειτα οι επαναστασεις.Λογο δεν ειχες να γινεις ταραξιας μα εκεινοι οι σοφοι καθως τους ονομαζουν το μικροβιο της ενοχης για τα παντα σου,στο περασανε λιγο λιγο.Ετσι που να μην αντεχεις μα ουτε και να αντεχεσαι.Να τρωγεσαι με τα ρουχα σου και το συστημα ,δεν ειναι που οι αλλοι δεν σε αποδεχονται ,εισαι εσυ που αρνιεσαι μαζι τους να πας,το χαν κανει κι αλλοι στο παρελθον ,τους ξερεις εσυ,τους ονομαζεις.Εχεις γνωση.Ψευτη.Τιποτα δεν εχεις.Ακομα και την ποιηση την πηρες κομματι κομματι οπως σε βολεψε.Αποσπασματικα.Και την διαδικασια της αναζητησης του λογου σου την ανταλλαξες με την λογοτεχνια και τις παρλαπιπες του καθενος.Σκατα.Παραδεξου το ,περαστικε αναγνωστη.Την πατησαμε κι οι δυο. Την ωραια διατυπωση.

η απειλη

2011-05-27T17:49:00.001+03:00

Υπηρξε μια στιγμη ,πανω σε αλλη στιγμη,την στιγμη που το θελησες.Υπηρξε ο λαος ,ο μεγαλος Θεος που με πιστη τον κεντρισες.Υπηρχαν οι λογοι  κι οι σκοποι ομως στα οραματα φτιαχνανε παντα φωλια οι σκορπιοι.Ο μεγαλος μας υπνος ,θανατος ηταν. Το μεγαλο μας κερδος ,οι μεγαλοι το πηραν.Το καλο μας παιδι,το μαλωσαν.Το δειραν.Οι κηδεμονες στον Ολυμπο ,ειναι οι γονεις του τρομου.Εξαπατησαν πληθη ,στο βωμο του Εωσφορου.Τωρα γδερνεις μια γυμνια και φορας εναν στολο.Απομενεις  τυρι στης παγιδας τον δολο.Γυρω σου εχθροι,ποταμοι κι οξυγονα.Στα ρουθουνια σου σκονη,οργη,δακρυγονα.Τον φοβασαι τον μεσα σου κοσμο.Τον αντλεις τον περιχωρο ,μα πως τρεμεις τον οχλο.Σου αρεσει η βουβη του μουγκου η κραυγη ,η αναπηρη εξεγερση  του πολυμορφικου δηθεν λαου,καταργεις τις σημαιες ,ξετυλιγεις εβραιες,λευτερωνεις τον βαρβαρο και σκλαβωνεις τις Σερρες,αγαπας τον Αλη και μισεις τον αλητη,τον πατερα σου πνιγεις και σε βγαζει απ'την μυτη.Εισαι δειγμα κακο ,στην βιτρινα της γης μου,η πορδη που μου ξεφυγε εμπρος στον ευθραστο εραστη μου.Ο μεγαλος μου δασκαλος που μου δειχνει αηδιες .Με μαθαινει γιορτες σε ζωη με κηδειες.Με διδασκει αναγνωση κι ολοενα σηκωνει μια Αννα ,που δεν παιρνει τα γραμματα αλλα παιρνει τα παντα.Αν θυμηθεις τ'ονειρο μου,να το μαθεις απ'εξω.Θα σε σηκωσω να το πεις κι επειτα θα στις βρεξω.Κυριολεκτω στα θαυματα κι ειναι δικαιωμα μου.Ζωγραφισα την Παναγια με τραυματα απο τα ταματα μου.Γραφω πληγες και σκιζω νομους.Γινομαι ο ανοητος ποιμενικος που ροκανιζει αθωους.Στο λαιμο σου με παιρνεις σταυρο ,μα θα γινω τρανος ,μα θα γινω σου λεω τρανος σαν κορωνα.Και θα σε καταπιω.  

dance for me

2011-05-22T19:36:00.002+03:00

2011-05-08T21:43:00.004+03:00

?

2011-05-02T21:06:00.002+03:00

H τεχνη που ορμηνευει τους ακληρους ορους ειναι πορνη σκληρη.Εμπνευση πουτανα που τον κορφο της φτυνει με προστυχα κοπλιμεντα.Εχει ματια και βλεπει ομως βλεπει οραματα.Συνομιλει με αγιους και δαιμονες οταν κανεις απο τους δυο δεν θελει την κουβεντα της.Φτιαχνει του Θανατα προικισμενα καλαθια .Εκει μεσα εναποθετει τις εμβρυες ελπιδες της ,τις καμαρωνει σαν γινονται τρανες κι επειτα τις πουλαει.Οσο κανει μια ελπιδα της ,ζυγιζει ο ντοματοπελτες της.Το λευκο της κωλοχαρτο και ο καπνος που στα δοντια της κρυβεται και ξεπετιεται μοναχα πανω στην αλαζονεια της σαν ιδεα βαλτη,κολιτσιδα να γινει.Η τεχνη που γι αυτην μιλουν οι αφενταδες και οι δυναστες της,οι ορκισμενοι και πιστοι εραστες της ταυτοχρονα ,ειναι ενα στοιχημα με την αντοχη μιας ρυτιδας.Μια αντιπαλοτητα με το αγαλματακι ακουνητο ,το αγαλματακι αγελαστο που απαρνηθηκε τα εγκοσμια θεαματα για να αυτο/ και μονο/θαυμαζεται.Μια προκληση για την αδιαπραγματευτη συσπαση που παγωσε πανω στην ακμη της.Εχω μια τετοια τεχνη.Η τουλαχιστον ειχα.

ο αγωνας

2011-04-26T12:35:00.000+03:00

Ραγισμενο μου κιουπι

και μυαλο μου ξεκουτι

πως αγαπησες βραχο,μονάχο

κι αρμυρο

Ποιος αγωνας ποτε βαφτιστηκε μ'ενα φιλι φευγιο

Ποιος αγωνας;

Ποιος στρωμενος μ'ελπιδες ξενωνας

ταβανι εναστρο σου απλωνει σαν να αλλαζει ποδι

και στην βολη του τρεις πλανες σου πλεκει

ιδιες μ'εκεινην την παλια;"Παρε το μηλο εσυ Αφροδιτη"

Ποιος αγωνας;

Αφου ματια μου εσταζε παντοτε παρον ο αποντας.

Απλωμενη δυο μετρα του μυαλου μου η τεφρα

με χαλικια απο ηφαιστεια πλανα

Ειμαι παλι εγω ,που αντι να κοιταω τα πουλια

μαθαινω απ'τα αεροπλανα

των φτερων τα ζυγιαζματα

Που ενω τα ζηλευω τα συννεφα

ταξιδευω με υφασματα

Ποιος αγωνας;

Eιμαι παλι μοναχος εγω στα χαλασματα

Ποιος αγωνας;

Αφου ματια μου

Εσταζε παντοτε παρον

ο αποντας.

Where did the day go?

2011-04-19T11:11:00.000+03:00

Eστω και πως ητανε νυχτα.Κι εκεινοι καλα δεν ξεδιακριναν τον ανθρωπο απο τον σκυλο.Και πως ηταν χειμωνας.Κεινος ο ακαρδος καιρος που την ματια συνοφριωνει και τηνε κανει μαραμενο καρπο με το κουκουτσι να εξεχει μοναχά ,ιδιο και απαραλαχτο με σπλαχνο ξεψαχνισμενο.Του κιλου το μαραζι με μετρο να το λογαριαζεις μπορει ακακο να ειναι ,μα ειναι και ζαβο.Εστω πως ο αερας νυσταξε εκεινη την στιγμη.Κι ακουμπησε ο δολιος την αλλοπαρμενη του φυση στων αυλων τα πηγαδια ,να κυλησει και να αφεθει στων βαθων την κλινη που στραγγιζει καθε διαβατη πριν τον ποτισει καλα.Κι ετσι,εστω και πως δεν φυσηξε.Κι οι κυραδες πλευρο δεν γυρισαν ,μητε και στα ονειρα τους σε καποιον αποκριθηκαν ,παρα κουρασμενες και βρωμικες ,με τις ποδιες τους λερωμενες αλευρια και σανα κοιμηθηκαν πισω απο σφραγισμενες καλα καλυβοπορτες.Κι ηταν και το φεγγαρι λειψο.Λειψο σαν τα παιδια που στριμωγμενα τα χνωτα τους , χωρεσαν σε ενα στρωμα τρουπιο απο φαι και ονειρα.Εστω,εστω και πως ητανε νυχτα.Δεν ηταν λογος αυτος να μην ξημερωνε.

2011-03-26T10:24:00.000+02:00

Στα μπουτια της εδεσε δυο λαστιχα λεπτα και την καθησε πανω στο μακρυ του μαυρο κορδονι.Μια τραβουσε το κορδονι ,μια τραβουσε τα λαστιχα.Οργασμος διχως τελος,κοκκινιλες με νοημα.Σαν γατι εγλυψε στο τελος τα βασανιστικα σημαδακια που της προκαλεσε με φιλακια δαγκωτα,μικρες μικρες δροσουλες πανω στις καυτες πληγες και την καθησε στα γονατα του.Εχωσε το κεφαλι του αναμεσα στα στηθια της και τελειωσε μεσα της οτι ειχε αρχισει απ'εξω.Επειτα φαγανε δυο μηλα.

ΝΕΚΡΟΤΟΜΕΙΟ

2011-03-23T20:32:00.000+02:00

Νά τοι, παραταγμένοι, λες και πρέπει
να τους δοθεί κι εδώ ένας ρόλος για να παίξουν,
ώστε όλο αυτό το ψύχος που τους δρέπει,
την παρουσία του άλλου δίπλα τους ν' αντέξουν·
σαν να μην τέλειωσε τίποτε ακόμα.
Τί όνομα βρέθηκε στην τσέπη τους γραμμένο ;
Της αηδίας τον λεκέ από το στόμα
οι νεκροκόμοι τούς τον έχουν ξεπλυμένο,
όμως δεν βγήκε· ας έχουν τώρα στόμα καθαρό.
Τα γένια εξέχουν αγριωπά στα μάγουλά τους
κι ας τους τα χτένισαν πιο πριν προσεκτικά,
μήπως τρομάξει το ευσυγκίνητο κοινό.
Μόνο τα μάτια κάτω από τα βλέφαρά τους
έχουν αντιστραφεί· κοιτούν στα ένδον πια.

Ράινερ Μαρία Ρίλκε

2011-03-21T18:25:00.000+02:00

H αρχιτεκτονικη της δικης μου κλειστης γεωμετριας

2011-03-21T12:54:00.000+02:00

Μεσα στην μερα ,μεσα μου

βρηκα τον εαυτο μου

κι η μασημενη μου τροφη

καταπιε τον λαιμο μου

Το ροδο ειναι για μαδημα
και οποιο το αρνειται
ειναι σαν να τ'αρνειται του Θεου
που απο πανω του ειναι

Λοιπον αντικατασταση
ρητη η εντολη μου
Οποιος χατηρι χαλασε
τρυπα μες στο τυρι μου

Δ.Σ

Υ.Γ Τα ροδα σαν μαδας,
τα ροδοπεταλα με ηδονη μασας.

Aνοιξη

2011-03-18T18:30:00.000+02:00

Ανοιξε-κλεισε,

χαλασα.

2011-03-16T00:19:00.000+02:00

Στην καταπακτη της αναμνησης η σκονη απλωνει Οπως το μελι στο ρακι ετσι το βλεμμα λιωνει Ενα ψαλιδι κοβει το χαρτι Αχ, το χαρτι πιο αγρια κοβει Διαβαζω τα γραμματα ,διαβαζω εμενα ολες τις απαντησεις στις γραφες δινουνε τα σβησμενα Διαβαζω τα γραμματα,διαβαζω εμενα Σου χρωσταγα ενα ποιημα μα σου στειλα ενα δεμα Στο κρεβατι μου εχω ,τωρα χωρο καμποσο αν οι τυψεις με ζωσουνε να μπορω να ιδρωσω Στην ντουλαπα μου καρφωσα ,το παλτο σου το γκριζο αν γυμνος μου γυρισεις να μπορω να σε ντυσω Διαβαζω συνεχεια τα γραμματα ,διαβαζω συνεχεια εμενα Ολες τις απαντησεις στις γραφες δινουνε τα σβησμενα Διαβαζω τα γραμματα,διαβαζω εμενα Σου χρωσταγα μι' απαντηση και σου στειλα ενα νευμα.

2011-03-14T22:49:00.000+02:00

Ο ταυταριθμος

2011-03-14T11:33:00.000+02:00

Mε μια παραδοχη δεν ξοφλας το αυταποδεικτο.Τωρα που τα συρταρια μας γεμισαν δεδομενα και αυτονοητα καθε προσπαθεια εσωτερικης ψηλαφισης ειναι ασκοπη σαφως.Ο σοφος εαυτος που χαμενος για χρονια ανταλλαξε την μια του ζωη για την δικη μας το κανε τελικως οχι για το συμφερον ολων.Τρανη αποδειξη σοφιας λοιπον η αντικατασταση.Ο ταυταριθμος δεν ητανε ποτε αυτοθυσια.Οσες πλανες μας κερασε η γνωση,τερτιπια για τον πορεμο.Οταν ολα τα ξερεις ειναι που ολα καποιοι στα μαθανε.Τεσσερις εποχες,δωδεκα μηνες,μερες επτα.Συνολα μεσα σε μοναδες ,ενα χωνι μας ρουφαει τις ιδιαιτερης σημασιας στιγμες μας ,μετα τις ξερναει αχρωμες ,αγευστες ,τελεια ομοειδεις ετσι που να εξυπηρετουν τις λιστες και τα ημερολογια.Ημερο-λογια...Λες και η μερα εβγαλε ποτε της αχνα Της πηραν απ'το στομα ολα τα φωνηεντα πριν της κοψουν τη γλωσσα,οι βιοι των αγιων και η δυση του ηλιου.Kαημενα αποστομωμενα εικοσιτετραωρα ,μα δειξτε μου μια διδυμη Τριτη σας τελος παντων.Εναν σωσια του προπερσυνου Μαη σας εστω.Με αυξοντες αριθμους μειωνεται η μνημη μας.Στο αιθριου του κρανιου ,η ταξιθετρια μαζευει σε ενα σακι τα ονοματα των θεατων.Δινει αντ'αυτων χαρτακια.Το 26β χαμογελα στο 32α ,θελει μαζι του να κανει 60αβ ομως αυτη η σχεση δεν εχει προοπτικη.Εχει απ'ολα εκτος απο ενα ζευγος.Το 45β καθεται μονο.Μονό και δευτερο.Εχει πληρως αποδεχτει τον υποβιβασμο του ,μαλιστα δειχνει και να τον απολαμβανει καθως ετσι αποκτα αλλοθι για την οικειοθελη παραμονη του στο περιθωριο.Η Ξ 15623 δεν ειναι πλεον μια καλη κυρια.Ειναι μια καλη ευκαιρια Για τον Τ 88231 εχουν πολλα γραφτει ομως ο ιδιος δεν το γνωριζει.Επιμενει στην σελιδα 9 της εφημεριδας του και μαζι της πεθαινει.Παρακατω δεν εχει.Το φως μου ειναι 8956231-5, του γειτονα μου το αμεσως επομενο ,αραγε εχω περισσοτερο φως η μηπως περισσοτερο θρασος;Το νερο μου ειναι το 456789.Μου το πλασαραν για μοναδικο ,ομως ειναι το ιδιο με των αλλων.Οι λογιστες μας ειναι ολοι μετρητες.Κατοικουν μεσα σε γκριζα κουτια οπως εμεις και καταγραφουν την καταναλωση μας ,η μονοι τους διαφορα τους ειναι πως αυτοι δεν την ονομαζουν φθορα οπως εμεις και φυσικα πως εκεινοι ενιοτε παυουν.Σε αντιθεση με εμας που απλως πεθαινουμε.Θυμαμαι μια εποχη που βρισκαμε επιζωντες.

2011-03-13T23:26:00.000+02:00

Εγω τους πηγαιμους των αλλων τους ανεχτηκα.Σταθηκα με τα καλα μου μαντηλια σε μπαλκονια και αποβαθρες ,ειχα τα μαλλια μου ρηγμενα θυμαμαι πανω σε πετα βαρια κι ολομαλλα ,ναι ειχα τα μαλλια μου λυτα ,το βλεμμα μου δεμενο πανω σε οτι ξεμακραινε,λαστιχο ,λαστιχο ,το να χερι ψηλα σιγα σιγα κατεβαζε το στορι της θέας του.Κανεις δεν κραταει για πολυ την πλατη γυρισμενη στην συνηθεια.Η συνηθεια σε πιανει απο το κεφαλι οταν κεφαλι δεν εχεις,σε φερνει δεκαδες σβουρες γυρω απο τις εναλλακτικες πιθανοτητες,σε λιγωνει,σε ζαλιζει, σε καρφωνει καλα,σε στερεωνει πανω στα δυο σου ποδια,με αυτα να τριβουν την παραδοχη σου και την λογικη σου ,σε φυτευει μια χαρα στο παγιο.Εγω το παγιο των αλλων το ανεχτηκα.Την καλη και κακη τους συνηθεια την πηρα για γενετησια αναπηρια.Το να αμφισβητει κανεις την ανυπαρξια της τελειοτητας δεν ειναι εξυπνο ,τουλαχιστον οσο οι εκπομπες και οι σωματικοι ρυποι μας επιμενουν στην γνωστη τους υφη και δυσοσμια.Οσο τουλαχιστον μπορουν τα κυνηγοσκυλα ακομα να μας ανιχνευουν ,ειναι αν μη τι αλλο χαζο να ισχυριστει καποιος πως προσεγγιζει την τελειοτητα ενος απροσιτου υψιστου πλασματος ,οταν η πορδη του και μονο μπορει ανα πασα στιγμη να τον ταυτοποιησει σε εναν κλειστο χωρο.Αυτο εξηγει και την θεοποιηση της αγιας τριαδος.Ενας "ανθρωπος" που ποτε δεν περδεται,ενα πουλι που ποτε δεν κουτσουλαει και ενας μαζοχιστης γλυκαναλατος που σε καμια γραφη δεν αναφερεται πως εξυσε την μυτη του η οτι αφοδευσε στο αγιο ορος,σιγουρα προκυπτει πως γεννηματα της ανθρωποτητας δεν ειναι ,αλλα μαλλον προιοντα της.Εγω τα προιοντα των αλλων τα ανεχτηκα.Ανοιξα το στομα μου ,οταν το στομα μου αλλοι χειριζονταν και καταπια την μετανοια ,οταν λογο να μετανιωσω δεν ειχα κανεναν.Εκανα το σταυρο μου και πανω του σταυρωθηκα οταν κανεις δεν κοιτουσε ,απο τις τρυπες στις παλαμες μου σταζει ακομα ανασταση,δες ,καποια στιγμη θα με αδειασει,θα σε αδειασει ,θα δεις.Εφαγα προσφορα ,φιλησα χερια,φιλησα κορνιζες,κερια,κερια,πολλα κερια φωτιζουν τα τουνελς των δαιμονων μου,στην ακρη τους κανεις δεν περιμενει ζωντανος τον θανατο.Δακρυσμενο ρετσινι κερναει τον πιστο παραταση.Κατω απ'το ρασο η παναγια φοραει χιλιαδες καδενες κι ειναι ολες νεκρων.Κατω απ'το φωτοστεφανο εμαθα .Η παναγια απεχθανεται το κιτρινο.

2011-03-10T22:59:00.001+02:00

Tης Μυρσινης η Ανοιξη ειχε χρωμα γαλαζιο.Καθε που στρωνε πανω της την κρυφη της ελπιδα ενας λεκες απο κοκκινο χαλνουσε της εποχης την ευεξια και την αφηνε σκετη κι αδιαφορη σαν ολες του χρονου τις μερες.Οι πατουσες της ,τσοκαρα κατασπρα στου Θεου τον υπνο σηκωναν τους αγγελους απο την δουλεία και την προστακτικη ,τους σπρωχναν σε απρεπες κλειδαροτρυπες ,οι γαμπες της Μυρσινης ,αχ ποδαρια της Μαγδαληνης με γονατα τριμμενα απο υποκλισεις στον μεγιστο αφεντη της,η συγνωμες των ανομων ερωτων διπλωμενες χιαστι,απαγορευτικες πυλες στους εναρετους.Αιμα στα σκελια δεν φερνουν μοναχά οι γεννες.Η Μυρσινη καβαλαει τα μπουμπουκια,με τα δεκα ψαλιδια της κοβει τα ανθια.Ζουμπουλια και Ζερμπερες στων ασωματων τα αγια κρανια.Αχ της Μαριας τα μαλλια κανεις ποτε δεν ελυσε και ειδε.Τσεμπερια παναγιοτατα της κρατουν το σαγονι κλειστο ,γερα σφιγμενο πανω στο τεκνο κρατιεται το δακρυ της.Υπαρχουν και μωρα που δεν κλαινε.Και του Θεου ειναι τα πραματα που τα λενε θαυματα.Καποτε η Μυρσινη θα κλεψει ενα απο δαυτα.Και θα κρατησει το χρωμα της αλεκιαστο ομως τωρα ,οπως τωρα,θα κατσει πανω στην εποχη οπως καθενας καθεται πανω στην ωρα του ,με λιγο νερο θα δροσισει το μαραμενο αιδοιο,λιγη κλωστη και λιγο ταμα θα φερουν τα περαστικα στην πορτα της,μια θεια κοινωνια θα την ταισει στο στομα γλυκανισο,στις ανισοτητες θα μαθει πως κυριολεκτει το ανισο.Της Μυρσινης το αδειο τραπεζι ειναι ενα δοχειο που τα παντα χωρει,ενα μεγαλο πανδοχειο δηλαδη ,με κουρτινες που ανοιγουν μοναχα σε γνωστους,σε αλητες δυστροπους ,σε τετοιους που η ζωη της κουδουνιζει αβιαστα ποτε απ'τα κερματα που στις τσεπες στριμωχνουν και ποτε απ'τα σημαντρα που τους καταδιωκουν.Στην ποδια της μεσα,φλουδια και καρυδοτσουφλα ,απομειναρια και περιβληματα που με αυτα κερναει τους περαστικους ,που με αυτα γερναει τους περαστικους ,που με αυτα περναει για περαστικους τους θαμωνες.Υπαρχει και περιεχομενο μεσα στο αδειο.Οσο ο επιταφιος δεν ειναι ταφος,μουρμουραει,τζαμπα τα κλαιμε τα ειδωλα.Επειτα η Μυρσινη βανει πρωτα τα χερια στην μεση και μετα τα σκουπιζει καλα πανω στα στηθια της,τα ζουλαει ,τα σηκωνει ψηλα ,κοιτατε μωρε ,κοιτατε ,φωναζει ,βγανει την γλωσσα ,γλυφεται ,καποιος της σηκωνει την μακρια της φουστα ,καποιος σκιζει την μακρια της φουστα,με τα καρυδοτσουφλα σκαλιζει στα μπουτια της το ονομα του,"μπυρα την λεν την μαυρη θαλασσα" κραυγαζει καποιος ναυτικος,"ειναι γυναικα η πεινα" καποιος χωριατης νηστικος,κι η Μυρσινη "αν υπαρχει,αν υπαρχει Θεος".

Αιμα στα σκελια δεν φερνουν μοναχά οι γεννες.

2011-03-09T22:11:00.000+02:00

Οτι ξεβραζει ο πυρετος κι οτι το στομα φτυνει

ειναι ο μερτικος μας εαυτος στην σαπια την ευθυνη

Οσα μαλλια κι αν εχασα κι οσα μαλλια μου δωσαν

ηταν τα τεθλασμενα λαθη μου ,που ηρθαν και ισιωσαν

Τα παχη και τα μηκη μου κι αν θαψουν οι δικοι μου

το υψος και το πλατος μου θα το κρατω μαζι μου

Σαν πορτοκαλι στιφτηκα,δεχτηκα δεν αρνηθηκα

κι ειμαι στην κουπα η ουσια

να με ρουφουν τα πρωινα οι λατρες του Λυσια

Δεν με χαλαει το ρουφηγμα ουτε κι ο Καταπιωνας

ετσι κι αλλιως δεν εισαι τιποτα ,αν οχι ο Παρθενωνας

Οτι μου βαλαν το βγαλα

κι οτι μου πηραν το χω

Λιγο κι εγω το τοξο εκανα

μα πιοτερο το στοχο.

Εκλειψη

2011-03-08T20:56:00.001+02:00

Η γη γυριζει γιατι δεν δυναται να επιστρεψει.Ηξερες εσυ πως οι γιγαντες δεν εμαθαν ποτε να στεκονται στις μυτες των ποδιων τους;Hξερες πως το παραπονο τους ηταν ενα φτερακι που ο ανεμος καθησε στα τεραστια μπουτια μιας αναπηρης παρθενας εξισου γιγαντιας που την ελέγαν υπεραξια;Tιποτα δεν ηξερες για των γιγαντων τα λογιστικα βιβλια.Ημερολογια τα πες κι αυτα και ξεγνοιασες.Ηλιος σου λεει μετα.Απλετη αδιακρισια και δεικτης προστασιας μηδενικος για γρηγορο και εντονο μαυρισμα.Κανε την τροχια σου ζεμπεκικο.Να σε παραδεχτω.Μερα μου.

Μερα μου με μερακι
σεργιανισα στη ζηση μου
θαλασσα και ποταμι
σεργιανισα τα χωματα
μιλησα με την πετρα
αγναντεψα τον ουρανο
μ 'αγναντεψαν τα δεντρα
Σαγιτεψα τις ομορφες
με πετυχε ο νομος
στην ερμη ελευθερια μου
υπηρχε κι ενας ορος
Μεχρι που φτανει το σκοινι
και που δαγκανει ο κοπρος
Μεχρι να γινω τσακωτος
απο σικε καμποσος
Αρπαω και τα κοκκαλα χυμαω και στους ξενους
ειμαι απο κεινους τους λυτους
τους χιλιομαντρωμενους

την πορτα ανοιγω το βραδυ

2011-03-06T23:31:00.000+02:00

Απ'το χερι με πιανει το αιωνιο ζητουμενο
Εχω χρωμα χαρουμενο ομως παλι φοβαμαι
Σε παρτιδα αν πιστεψα
πως τις νταμες τις μοιρασα
καπου μετρησα λαθος.
Ειναι το σωμα νηστικο
ο νους μονο χορτατος
Στον γυμνο σου λαιμο ψιθυριζω μια αναγκη
με κερνας λιγη ζαχαρη να γλυκανεις τ'αλατι
να μιλας να φιλας να σωπαινω
πως σε γνωριζα χρονια να τρεμω
την μερα αυτη που σ'αγγιξε η ψυχη μου
και το φιλι μας εγινε η νεα φυλακη μου
την μερα αυτη μοναδικη
κορμακι μου μεταξι
φωνουλα και σιωπουλα μου
μεσα μου σ'εχω σταξει.

Φεγγαρι ματι ασπρο

2011-03-04T18:42:00.000+02:00

Συναισθηματα ξωπλατα.
Ρε,ειδα τι κανουν στα πατωματα.
Παραδινομαι πρωτος
Παρων.Οδηγος κι οδοιπορος.
Να τα μεγαλα παπουτσια μου,
να η καλή μου συνηθεια.
Να το παλτο μου.Το ξυρισα.
Απ'την κακη το γυρισα
Τωρα μιλαει με το μυαλο μου.
Να το φεγγαρι,
παρτε το
Το ματι το βγαλα του ουρανου
το κανα αστρο
Φεγγαρι ματι ασπρο.
Να τα γυαλια μου
Η οπτικη που βασταει την μυτη μου
διπλα στα μαγουλα μου
Να το μισο μου φυστικι
το αλμυρο το γαμψο μου το νυχι
ο τραχυς μου λαιμος
Μες τα σκληρα του γενια μαθετε
γεννηθηκε ο Χριστος
Να το τσεκουρι μου
Σσσσσς...Ακουστε το σοφο κουνουπι μου
Πεταει μου λεει ,μες το πυκνο δωματιο
γιατι εχω το κρανιο αδειο
Και να.Να η καλη μου.
Κοκκινη
και υγρη
Απο την λογικη μου

Θρηνος

2011-03-02T10:35:00.002+02:00

Γραπτό

2011-02-28T11:59:00.007+02:00

Aριστερο μουνοχειλο:Πρωην

Δεξι μουνοχειλο:Eπομενοι

Τα καροτα

2011-02-23T23:08:00.002+02:00

H γειτονια μου μυριζει υδατανθρακες.Σε μια τετοια ατμοσφαιρα κανενα πανι δεν ανοιγει ποσο μαλλον τα βαρια σκουριασμενα παραθυρα των δυστυχων ενοικων ,που αχρηστα διακοσμουν τουτο τον αχαρο θιασο.Ο Σωτηρης λεει πως η σπανιοτητα των ανθρωπων εγκειται στο πολυσυχναστο μυαλο τους που μαζευει παλιοκοσμο.Και ειναι απλα ενας αδολος νεος που κρατα τα πρωινα τα ψιλικα του πατερα του και τα χοντρα του ομοφυλοφυλλου συνεταιρου του.Καποιος που ν'αδικουσε την κοινη γνωμη θα καμε τωρα παρατηρηση.Πως η γνωμη και τ'αποφθεγματα ενος ταλαιπωρου νεου και δη βολεμενου θ'απασχολουσαν ταχα τον αναγνωστη της καθημερινης αγωνιας και της βραδυνης ονειροξεως ,δια να μην μιλησουμε για τα νεα ,το βημα και την αυριανην ταξη του εθνους.Αληθευει εν μερει ετουτη η διαγνωση ,ομως η αναγνωση κατα κανονα δεν αποτελεσε ποτε ευφυιας κριτηριο.Η μητερα μου δεν εργαζεται εδω και καιρο.Παρισταται εν αγνοια της ομως σε ολες τις στατιστικες και τις σφυγμομετρησεις.Γι αυτο της υπενθυμιζω συχνα πως για την πιεση της φροντιζουν αλλα συνολα κι ετσι δεν πρεπει να ανησυχει για τα υπερυψωμενα της φρυδια που απο τοτε που βγηκε σε συνταξη αρνουνται πεισματικα να επανελθουν στην αρχικη τους θεση.Στην τηλεοραση της κατοικει μια παρεα τσογλανια.Οσο κι αν με το ξεσκονοπανο τα κοπαναει απ'το πρωι μεχρι το βραδυ εκεινα επιμενουν να μην εξοντωνονται με αποτελεσμα το μικροβιο της ελπιδας να επιμενει να υπαρχει μεσα στο αιμα της και να της χαριζει αυτο το φωτεινο χρωμα στα μαγουλα και τα ματια ,που εμενα προσωπικα με θλιβει αφανταστα.Επειδη στο χασμα που με χωριζει απο εκεινη ,εκεινη δεν κοιταξε κατω ποτε κι ετσι ολο το χαος μοναχη το παραδεχτηκα και το καμαρωσα μαζι.Καποια μερα θα φυγει κι αυτη ,μου το ειπε οταν ημουνα παιδι.Απο τοτε κανω προβες σε ατακες αποχαιρετισμου και καθομαι οκλαδον πανω στα κλουβια μου αυγα που καπως καποτε θα μου επιφυλαξουν εκπληξεις.Μαλλον αξιζω μια μανα,οπως αλλοι αξιζουν μια ωραια ζωη η μια προσωπικη ευτυχια.Αλλωστε ο πνευματικος της γιαγιας μου ειχε καποτε πει και διδαξει πως μητερα αξιζουν οσοι σε μανες δειχνουν σεβασμο και αγαπη.Ο παππους βεβαια ειχε χρησιμοποιησει την ιδια ακριβως εκφραση για τα χωραφια.Την πηρε πισω οταν τα πουλησε ολα.Και την μανα του μαζι.Εχω τρεις μηνες να φαω καροτα.Απο το ψυγειο μου λειπουν πολλα και απο την ντουλαπα μου περισσευουν απειρα.Καποια στιγμη πρεπει να αποκαταστησω αυτη την αδικια.Απο την χωρα μου γνωρισα πολλα και ξεχασα απειρα.Καποια στιγμη πρεπει να αποκαταστησω την μνημη μου.Πρωτα απ'ολα να θυμηθω να μιλησω του Σωτηρη.Ο Σωτηρης λεει πως η σπανιοτητα των ανθρωπων εγκειται στο πολυσυχναστο μυαλο τους που μαζευει παλιοκοσμο.

Μουσική επιμέλεια κειμένου: My Man (Εν αρχη ην ο ηχος)

Ζευγαρι με τις εποχες και μονοι με τις μερες

2011-02-22T22:54:00.000+02:00

Aπο νωρις στην πετρα μου,την πετρα μου σκαλιζω

σκαβω τα φυλλοκαρδια της και την ξεκοκαλιζω

βρισκω στο μεσα της αυγο και στο αυγο της φιδι

εναν Γεναρη νιοπαντρο και μια του Μαρτη νυφη

Ζευγαρι με τις εποχες

και μονοι με τις μερες

ολες του χρονου οι βροχες

ξεκουνησαν τις πετρες

Ξεκουνησαν και μενανε πα στη δικη μου πετρα

και κατηφορησα την γη για σενα και για μενα

Αμα θα βρουμε πελαγο πετα με να πεταξω

κι αμα θα βρουμε μιαν αυλη χτισε με για ν'αραξω

Ζευγαρι με τις ενοχες

και μονοι με τις βερες

ολες του χρονου οι βροχες

δεν ξεκουνουν τις πετρες

Και χορταριαζει το μαζι ,βγανει η αγαπη μουχλα

κι η γυμνια μπαινει μες στο μαγαζι με τα καλα της ρουχα

Ασπρα μαλλια μαυρα χαλια στο σπιτι της ρουτινας

οι πετρες μου κι οι πετρες σου ,στο χρωμα της κουρτινας.

Dεν δαγκωνει

2011-02-20T15:45:00.001+02:00

Έμπαινε με τα δύο σου και σκισε τα κουρελια

αλι αλι και τρις αμαν αντι να φαμε το λαγο

μας τρωνε τα κουνελια

Γαμπες θαμπωνουν τα μυαλα

πως χανουμε στα ζαρια

αλι αλι φουσκες βυζια

μας εχουν κανει μαγια

 Εχει στον παραδεισο ,εχει σοκολατες

εχει στον παραδεισο βιους αγιων καπνιστους

για παπες και παπαδες 

Εχει στην καγκελοπορτα μαυρο καπνο κι αραχνες

εχει και εναν φυλακα για καθε λογης μαλακες

Υπνε που παιρνεις τα παιδια

παρε και τις πορδες μας

Φερε μας μονο πισω τα θερια

κι ανοιξ τις φυλακες μας

2011-02-19T18:00:00.000+02:00

Pi (Faith in Chaos)

2011-02-19T10:06:00.001+02:00

Ρωτησαμε δωδεκα Θεους αν αγαπουν τους ανθρωπους

Και οι δωδεκα απαντησαν ναι

Σε ερωτησεις οπως πως πινεις τον καφε πεντε απ'αυτους σηκωσαν τους ωμους

Για τις πεποιθησεις τους δυο απ'τους δωδεκα δηλωσαν αγνοια

Επειτα ετεθη το πιο προσωπικο ερωτηματολογιο

και εδοθη σε εκαστον ενα τεταρτο της ωρας

Εννια απο τους δωδεκα αντεγραψαν πληρες κενο

Ουδεις τους επεστρεψε πληρες το ερωτηματολογιο

Ως εκ τουτου η πιστη εκριθη αναξιοπιστη

Τα υπαρξιακα ,δηλωσαν ομοφωνως,δεν ειναι ανταγωνισμα.

στεγνο πινελο

2011-02-18T19:20:00.000+02:00

ο κυκλος με το νυχι μ'αφηνει εκτος του.Βιταμινες ανθρακουχες σκαλιζουν την μυτη μου.Η πραγματικοτητα εξακολουθει να με αφηνει αδιαφορη.Καπου θα σαι κι εσυ την ωρα που σε σκεφτομαι.Θα κινεις τα δαχτυλα σου στον αερα ,καπου με δυναμη θα επιβαλλεις τα συνορα της οπτικης σου.Θα σε δελεαζουν τα καποια κλειδωμενα κουτια των συνομιλητων σου,τα σημαντικα τους ψυχογραφηματα που αρνουνται να σου αποκαλυφθουν.Θα περασει απ'την σκεψη σου μια αφροδισιακη υποψια ,θα προσπερασει κι αυτη.Την καθαρευουσα θα ορισεις με κανονες δικους σου ,μια γραμμουλα στην τυχη ,η γραμμη η ρητη,δυο ποτηρια νερο θα σου αρκουν να γιομισεις τα πλαισια.Επειτα τυχη.Με την γυρη της Ανοιξης θα μου επιστρεψεις την ερημο την δανεικη μου,θα περισευει ενα φορτιο ετοιμοροπο για καθε σου αναγκη.Σιγουρα θα σηκωσεις κι εμενα ψηλα αν και την φουστα μου σηκωσεις,θα πεταξουμε περα και πανω απ'την πληξη των γηινων ,σε καποιο συννεφο θα με ξαπλωσεις και τ'αρχικα σου θα σκαλισεις στον κολπο μου με καινουργια γραφη ανεξιτιλη.Εγω θα παραδινομαι ,θα παραδιδω, μεχρι να με ξυπνησουν οσοι με μισουν και μ'επιστρεψουν στα εγκοσμια,τα θλιβερα τους αρρωστημενα ρεαλιστικα εντοσθια.Ο κυνισμος μας θα βγαινει μοναχος του βολτα,θα ζευγαρωνει με αλανιαρικες μπασταρδεμενες ρατσες, χωρις την δικη μας εγκριση θα διαχειριζεται μια γενετησια ορμη του.Στο wc θα γινουμε ρομαντικοι και μ'ενα ξυραφακι πριν μου φυγεις ξανα θα χαιδεψω καθε γραμμη του προσωπου σου.Θα κατεβαινουμε λευγες και υδροροες ,τα υγρα μας θα μπαινουν αναμεσα και μεσα στα πετσια μας,χιλιαδες κατσαριδες θα μας κανουν ατρωτους ,θα φωναξω πολυ που τοσο σε θελω ,ξεθεωμενοι καποτε θα ζωγραφιζουμε την ηδονη ,μ'ενα στεγνο πινελο.

Το αντρακι

2011-02-17T20:37:00.000+02:00

Αντρακια παιδια μυρικαζουν κουβεντες

την μερεντα τους γλυφουν απο  σφιχτους κορσεδες

Παντελονια κοντα και φθαρμενες οι τσεπες

οτι εχει κουμπια το φορανε παρθενες

Χαρτζηλικι στην καλτσα και ζελε στο μαλλι

η γρια η κοτουλα τα κερναει ζουμι

Τον καπνο του φουμαρει το αλητακι του δρομου

της κοκοτας τα χειλη τα φοραει επ'ωμου

και σφυραει γαργαρες οσο σας κατουραει τους φραχτες

το παιδι που κανεναν δεν πειραξε ισως και να σας κανει μαγκες  

2011-02-16T16:46:00.000+02:00

so out of line, with the stars and the sky,
with our feet wet with dew, we will sing me and you,
with your hands on my chest, say i loved you the best and kiss me, kiss me

take your hand from my hand, close the door silently,
in an hour or so you'll kiss your husband's lips,
in the fleeting remorse you know it's the pain that's so good so kiss me

and if you want me to lie, then i will, i don't mind

jagged thorns, cut my lips

make them better, make them bleed,
punch your fist in my chest and save your tears for someone good,
did you think this was love,
do you think you're the first,

then kiss me

and if you want me to lie,
then i will,

i don't mind

ο σκυλος

2011-02-16T13:07:00.001+02:00

Bασιλεμενη μου κορφη

κι αιμα στο γονατο μου

λασπωσα τα παπουτσια μου

για το ερμο λαφυρο μου

Σκυ-ψε και δες

Σκυ-ψε και δεσ-το

το σκυλι

που πηρα οδηγο μου

Σκυ-ψε και δεστο με λουρι

το ματαιο φευγιο μου

Βασιλεμενη μου κορφη

Δυση μου ερωτευμενη

καματος στον ανηφορο

καρδια ξελογιασμενη

Μάτια ,ματιά μου

απομακρη

και τι να σε φιλεψω

Ο δολιος τις βουνοκορφες

πως να τις πονηρεψω

Πως να τα πεισω τα βουνα

να μου σε φανερωνουν

που κλειδωσαν τις ομορφες

και τις καρδιες φασκιωνουν

Πως να τα πεισω τα νερα

να λουσουν τα μαλλια σου

που χες τον ποταμο για μανα σου

κι εγινε μητρεια σου

Σκυ-ψε και δες

Σκυ-ψε και δεσ-το

το σκυλι

που πηρα οδηγο μου

Σκυ-ψε και δεστον με λουρι

τον αγριο Θανατο μου.

2011-02-16T10:48:00.000+02:00

kατι λενε για τους τουριστες των πολεων που να δεις δεν θυμαμαι.

Πως μιλανε μια γλωσσα στο μεταξυ των αποστασεων και κρυφα γελουν για της συνομωσιας τους την υπουλη επιτυχια. Η κατι τετοιο.Σκληραινει ο οριζοντας και πηζει οταν δεν συμμετεχεις στο ρεμβασμα.Κι αργει παντα ο καφες οταν της ησυχιας δεν εισαι μερος.Οι καρεκλες που την πληξη σου βρισκουν στον δρομο ειναι ολες κουτσες.Με φθαρμενα τα μπρατσα και την πλατη γυρτη.Στασεις για να τις αποκαλεις κι ολο να μπορεις να τις προσβαλεις.Για την αξια του διαλειματος απο τη μια να αμφιβαλεις,ομως κι αμα δεν εχεις τον καιρο να μην εχεις και κουβεντα.Για τον καιρο να συμφωνουμε ,πως ειναι καλος κι υγρος και ιδανικος για της απελπισιας μας την αξιολυπητη προφαση. Αλλα λογια.Να αγαπιομαστε κατω απο μια ομπρελα τι μου ρθε τωρα με τοσο καυσιμο αναλωσιμο σε στερηση και ζητηση μόνη.Να σε τελειώνω παντα με την πρωτη.Θελω.

2011-02-14T14:12:00.001+02:00

To αγχος τον ειχε κυριευσει.Ολα πανω του περπατουσαν ασφυκτικα σαν μικρες μοχθηρες ταραντουλες.Ακομα και τα ματια του με δυσκολια τα συγκρατουσε στη θεση τους πλεον η εργασια και τα λιγα ψυχουλακια υπευθυνοτητας που επεμεναν να επιβιωνουν στην φωλιτσα του λευκου του γιακα παρα την σχολαστικη του υγειινηΝοσταλγουσε τις στιγμες του προτερου βιου.Τοτε που με την φαντασιωση της και μονο συντροφευε τα ενοχικα μονοτονα βραδια του διπλα στην επισημη αγαπημενη του,ελευθερος πολιορκημενος της γοητειας της ,του αρωματος της και του λαγνου ανοιχτοχρωμου βλεμματος της.Τα κοκκινα μαλλια της λυτα,νηστικα μοβορικα χταποδια στα σκελια του,τα μεγαλα της νυχια κουμπια ,στης εξαψης του τον αναστεναρικο ηχο.Η ζωη του δουλεια και σπιτι,καποτε μια μικρη απογευματινη βολτα,ενα ξεφυλλισμα στα αλμπουμ με τα παρελθοντα,λιγη τηλεοραση,ποτε ποτε εκδρομες.Τα παιδια του μεγαλα κι απο μακρια τον αγαπουν,του μιλουν τον θυμουνται.Η συζυγος τον κρατα καθαρο και χορτατο,σ'αγαπω πολυ και καθολου καθοριζουν τις μερες ,τα χαμογελα ,το θα φαμε μαζι.Στην δουλεια την βρηκε μια μερα την αλλη του αγαπη,την πραγματικη.Εκκατο κιλα και βαλε την γνωρισε,την διδαξε υπομονη και αυτοεκτιμηση.Εκεινη αντρα δεν ειχε,γεροντοκορη και ξυνη οπως ητανε δυσκολα θα φτιαχνε την ζωη της με καποιον φυσιολογικο.Αδυνατισε λοιπον για χαρη του και αρχισε να του φτιαχνει γλυκα και μαγια απο κεινα που οι δευτερες γυναικες κερνουν τους αντρες για να τους ξελογιασουν και να τους τραβηξουν μαζι τους.Στην αρχη ο αυτοελεγχος ειχε σφηνωθει στο κεφαλι του τοσο καλα ,που απο το κρανιο του δυσκολα εσταζε καμια φορα κι αυτο πολυ σπανια ,λιγη φαντασια.Μεχρι που ηρθε στο γραφειο του αυτη η μελαχρινη κοκοτα.Γλαστρα περιοπης με ανυποψιαστο χιουμορ και επαρχιωτικο ναζι.Ηρθε και στρογγυλοκατσε εξω απο την μεγαλη του πορτα,αρχισε να κοιτα με τα μεγαλα της ματια ,να αφουγκραζεται ,να μυριζει ,να καταλαβαινει.Kι εφτασε η ζηλεια στα κοκκινα μαλλια ,εγινε μισος εγινε σκοπος.Κι εκλεισε η πορτα.

2011-02-12T09:27:00.001+02:00

I wanna do bad things with you.

When you came in the air went out.
And every shadow filled up with doubt.
I don't know who you think you are,
But before the night is through,
I wanna do bad things with you.

I'm the kind to sit up in his room.
Heart sick an' eyes filled up with blue.
I don't know what you've done to me,
But I know this much is true:
I wanna do bad things with you.

When you came in the air went out.
And all those shadows there filled up with doubt.
I don't know who you think you are,
But before the night is through,
I wanna do bad things with you.
I wanna do real bad things with you.
Ow, ooh.

I don't know what you've done to me,
But I know this much is true:
I wanna do bad things with you.
I wanna do real bad things with you.

Magnetic Fields

2011-02-11T13:07:00.000+02:00

Eκεινοι περνανε το πρωινο τους στα μεγαλα κρεβατια με τους ξεστρωτους ουρανους κι επειτα παταγαν τα μεταξωτα τους ποδια πανω στα καλογυαλισμενα μαρμαρα.Καποιος αορατος ανοιγε για χαρη τους τις κουρτινες οσο να μπαινει το φως οπου πατουνε δηλαδη καποιος εθελοντης μεγιστης χαριτος χωρικος η ευγενης, κατα προτιμηση ηττοπαθους ιδιοσυγκρασιας και μετριοτατου αναστηματος ,τοσου ωστε ο ογκος του να χωρει εις τις μικροτητες των ιδιων εκεινων που προαναφεραμε.Ο κηπος ηταν ομορφος ολες τις εποχες ,οι θαμνοι κοντοκουρεμενοι και ασαλευτοι ,μεγαλοι απατητοι διαδρομοι και περιπατοι που ολο αναβαλοντο λογω διαθεσεως και προτεραιοτητων ,κρατουσαν τον εξωτερικο χωρο και την διακοσμηση του βαλσαμωμενο.Μικρες απολιθωμενες πεταλουδες και παγωμενες χελωνες συμπληρωναν την αρτια αισθητικη του αχρησιμοποιητου.Απο την βροχη κρατιοταν σφιχτα η γη μα ολοενα γλυστραγε λιγη στις μποτες του κηπουρου και λιγη στου νεκροθαφτη που μεσα στα χωματα ανοιγανε παντα δουλειες και τρυπες .Οταν οι εκεινοι καποια στιγμη πεθαναν λεγεται πως ο κηπουρος τους παραχωσε στην ζαρντινιερα της δυτικης πλευρας και απο πανω τους φυτεψε γαρδιενιες.Οταν ο κηπουρος πεθανε κι εκεινος λιγο αργοτερα τον εθαψε ο νεκροθαφτης στην ανατολικη πλευρα του οικοπεδου ,εκει που τα βραδια χαλνουν και κατουρουν οι αλεπουδες τις ξοβεργες και τον μεγαλο φραχτη,αφου βεβαιως πρωτιστως του εκλεψε τις λασπωμενες μποτες και τα λιπασματα που κραταγε σφιχτα στις χουφτες την ωρα που τα τιναξε.Τωρα ο νεκροθαφτης αλλον να παραχωσει δεν εχει ,ο κοσμος των θωρει να φτιαχνει θεορατες μπαλες με σαλιο ,λιπασμα και χωμα τελεψε λεει με τουτο το παλιοσπιτο και αμην,πεταει τις μπαλες στην πορτα του σπιτιου με δυναμη ,με λυσσα ,ανοιξτε ρε φωναζει ,κραζει, ξελαρυγγιαζεται.Τις νυχτες που κανεις δεν τον βλεπει κι οι πεταλουδες ποτε δεν τονε μαρτυρουν,αλλαζει μερος στα σκουληκιασμενα κουφαρια ,σκαλιζει τους καινουργιους ταφους ριχνει λιγο λιπασμα κι επειτα αποκοιμιεται ησυχος.Με τη γη μεσα στις μποτες του και τις τουφες των νεκρων μεσα στις τσεπες του.Επειτα φτανει στο χωριο η Φορμολη και πεθαινει κι αυτος οπως ολοι πεθαινουν.Τωρα διακοσμει την μεγαλη σαλα με το κεφαλι του ,το μακρυ μουσι του σχεδον ακουμπα τα πιατα με την ζεστη σουπα ,οι καλεσμενοι κρεμουν πανω στην μυτη του τα παλτα τους ,απο τα αυτια του αναριχωνται δυο ασπρα κερια ,καθενα με την φλογα του,στο στομα του μπηγμενη βρισκεται μια μαυρην ομπρελλα ,ολα ειναι ομορφα σε τουτο το παλιοσπιτο που παντα ηθελε να μπει,σε τουτο το παλιοσπιτο που στην ουσια πια κανεις δεν μενει.

MaMa

2011-02-11T11:45:00.000+02:00

Lyon

2011-02-08T22:44:00.000+02:00

Οι διαπιστωσεις της Ευας

2011-02-07T19:16:00.004+02:00

ντουζ

2011-02-04T11:30:00.000+02:00

Μας αρέσει να κάνουμε ντουζ στη συνέχεια
(θέλω το νερό πιο ζεστό από κείνη)
και το πρόσωπό της είναι πάντα απαλό και ήρεμο
και θα με σαπουνήσει πρώτη
θα απλώσει τον αφρό στ’ αρχίδια μου
θα τα σηκώσει
θα τα ζουλίξει
μετά θα σαπουνίσει τον πούτσο:
‘Ε, αυτό εδώ είναι ακόμα σκληρό’
ύστερα θα πιάσει όλες τις τρίχες κάτω εκεί,
την κοιλιά, την πλάτη, το λαιμό, τα πόδια,
χαμογελώ με ευχαρίστηση
κι ύστερα τη σαπουνίζω εγώ…
πρώτα το μουνί
στέκομαι πίσω της, ο πούτσος μου στα μάγουλα του πισινού της
σαπουνίζω απαλά τις τρίχες του μουνιού,
την σαπουνίζω εκεί με απαλές κινήσεις,
παραμένω ίσως περισσότερο απ’ ό,τι χρειάζεται,
κι ύστερα ασχολούμαι με το πίσω των ποδιών, τον κώλο, την πλάτη,
το λαιμό, την γυρίζω απ΄την άλλη, τη φιλώ,
σαπουνίζω τα στήθη, την πιάνω εκεί και πιο κάτω στην κοιλιά,
το λαιμό, το μπροστινό των ποδιών,
τους αγκώνες, τις πατούσες,
κι ύστερα το μουνί, άλλη μια φορά, για γούρι.
ακόμα ένα φιλί και βγαίνει πρώτη,
σκουπίζεται, μερικές φορές τραγουδά καθώς εγώ παραμένω,
γυρίζω το νερό στο πιο ζεστό,
νιώθοντας τις καλές στιγμές του θαύματος της αγάπης
ύστερα βγαίνω
είναι συνήθως απόγευμα και ήσυχα,
και καθώς ντυνόμαστε συζητάμε τι άλλο
θα μπορούσαμε να κάνουμε,
αλλά το να είμαστε μαζί λύνει τα περισσότερα θέματα,
στην ουσία τα λύνει όλα
μια και όσο αυτά τα θέματα παραμένουν λυμένα
στην ιστορία της γυναίκας και του άνδρα,
είναι διαφορετικά για τον καθένα,
για άλλους χειρότερα, για άλλους καλύτερα,
για μένα, είναι αρκετά θαυμάσιο να θυμάμαι
τις παρελάσεις των στρατών
και τα άλογα να περπατούν στον δρόμο
τις αναμνήσεις του πόνου και της ήττας και της δυστυχίας:
Λίντα, εσύ μου το πρόσφερες,
όταν το πάρεις πίσω
κάντο αργά κι αβίαστα
κάντο σαν να πεθαίνω ενώ κοιμάμαι
παρά ενώ είμαι ξύπνιος
αμήν.

Charles Bukowski

μια μερα μεγαλυτερη

2011-01-31T16:32:00.003+02:00

Ακουγα τα τρενα να σφυριζουν.Πανω στις ραγες εδενα μικρα μπουκετα απο χαμομηλι επειτα κρυβομουνα πισω απ'τα μεγαλα αρρωστα πευκα και περιμενα τον μακαβριο θανατο τους.Γυρνουσα στο μικρο σπιτι παντα μια μερα μεγαλυτερη.Οι τοιχοι του δεν με χωρουσαν.Ζωγραφιζα παραθυρα μα τα ζωγραφιζα παντα κλειστα κι ετσι ουτε το φεγγαροφωτο ουτε ο ηλιος διαπερασε ποτε της φαντασιας μου το εντοιχισμενο αδιεξοδο.Η ζωντανη φιγουρα του πατερα που στεκοταν παντα με την πλατη σε ολα τα δωματια ισως και να ευθυνεται γι αυτη μου την οπτικη ομως το να κατηγορω μια πηγαια ξενη σταση ζωης δεν δικαιολογει σιγουρα την διαδρομη της δικης μου.Λενε πως για ολα υπαρχει μια εμπνευση.Μια σπιθα που ζηταει σε χορο εναν αμοιρο ανεμο και με τα μαγικα της τερτιπια τον ανασταινει,τον φουντωνει,ολοκαυτωμα φτιαχνοντας απ΄την ορμητικη του απωθημενη επαρση.Λενε επισης πως τα ομορφοτερα μωρα γεννιουνται τη νυχτα.Πως ξεμυτιζουν απ'τις ζεστες φωλιες τους και οσφριζονται την υγρασια του ανθρωπινου δραματος πριν αυτο εκδηλωθει στις ξερες καλημερες του.Πως περιμενουν κι αυτα καποιον μαγο να ρθει απο μακρια με την καλη του καμηλα φορτωμενη μεταξια ασημωματα και φυλαχτα ομως την κουνια τους καλα κρυμμενη κρατουν οι μιζερες πραγματικοτητες των γονιων τους.Ενα απο αυτα κι εγω μπορεσα και καταφερα να στριμωξω και να στριμωχτω.Στα ροζουλια κουβερτακια της γιαγιας μου αποθεωσα την προκοπη και την τεχνη της.Στις φρουτοκρεμες της μητερας αξιωσα τον μητρικο της ρολο και επιβεβαιωσα την προβολη της ικανης καρπεροτητας του πατρος μου ταιζοντας ασπρομαυρα περιστερια σε ασπρομαυρους δημοσιους χωρους που εκεινη την εποχη διαφημιζονταν ως πλατειες.Ολα μου τα χαμογελα παρατηρω στις αναμνηστικες φωτογραφιες ειναι χωρις δοντια.Κατι θα συνεβη οπωσδηποτε ,προφανως μη αναστρεψιμο μετα την οδοντοφυια μου που θα δικαιολογει την μετεπειτα αυτης απουσια γελιου.Ισως να προκειται για αλλο ενα μεγαλο οικογενειακο μυστικο μιας μικροαστικης οικογενειας που φυλασει προσεκτικα τα κουσουρια των τεκνων της για να χει κατι να μουρμουραει στους γαμους και στα μνημοσυνα της φαμιλιας.Ισως παλι η εκτυφλωτικη λαμψη του προφανους να μην γοητευε στ'αληθεια κανεναν.Δεν ειναι αστειο.

Mια βολτα στα βαθια

2009-08-27T01:05:00.007+03:00

Εσυ μην ακους
Την ανασα σου ακουμπησε στα κρυφα μου τα μερη
Τα μυστικα σου ν' ακουσω θολα ,
να ταξιδεψω σε χωρες που βρεχει
Στα χειλη ,στο κορμι μου,
το αλμυρο σκαρι σου δεσε
Κοιτα με
Θαλασσα που εγινα για σενα
Μεσα μου πεσε

Ekτός Των Άλλων

ps:I

300

Το φταιξιμο

Τα Παπαδοπαιδια

Τhe Time Is Now

κολοκυθοπιτα

Ποιηση

λεξικο :καρδια (η)

Γράμμα στην Τατιάνα Γιακόβλεβα

ΘΕΟΣ

your love Is standing next to me...

στο γκομενάκι Σου

Bateau

Η κοινη λογικη του κοινου μου

αναΑγγελιες

plan b

Βρες τη σωστη προταση.

-2

Γενικοι κανονες

GrΑμμΑτikη

το στεκι

λΕξΙΚο

Eκθεση : (ελευθερο θεμα)

αγαπονερο

Η αδιακρισια ομορφαινει αθελα της

6

Dry Sister

Ο διαλεχτος κι ο διαλεγμενος

New Generation

ο ΑνθυΓήινος

test

πληνταξιουχοι του κατι

Γάντια

Αnnabel Lee

Dirty

εντοσθια

εντοπιο

χασιμο

" Χωρίς μαλάκες μέσα στην πόλη θα είναι ωραία ."﻿

Eνας οικοδομος ρωταει τον εργολαβο . "Αφεντικο,μεταξυ του πρωτου σκαλοπατιου και του τελευταιου να βαλω ενδιαμεσα σκαλοπατια ή να αφησω κενο;"

Ζευγαρι με τις εποχες και μονοι με τις μερες

μετα στο τσιρκο

τα λεμονια

πληρεξουσιο

Οι πτωσεις

Καλος καιρος του κάκου

Aυτοδιδακτο

η απειλη

dance for me

?

ο αγωνας

Where did the day go?

ΝΕΚΡΟΤΟΜΕΙΟ

H αρχιτεκτονικη της δικης μου κλειστης γεωμετριας

Aνοιξη

Ο ταυταριθμος

Εκλειψη

την πορτα ανοιγω το βραδυ

Φεγγαρι ματι ασπρο

Θρηνος

Γραπτό

Τα καροτα

Ζευγαρι με τις εποχες και μονοι με τις μερες

Dεν δαγκωνει

Pi (Faith in Chaos)

στεγνο πινελο

Το αντρακι

ο σκυλος

Magnetic Fields

MaMa

Lyon

Οι διαπιστωσεις της Ευας

ντουζ

Charles Bukowski

μια μερα μεγαλυτερη

Mια βολτα στα βαθια

" Χωρίς μαλάκες μέσα στην πόλη θα είναι ωραία ."